Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/7305 K.2025/6145

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çaycuma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2016 tarihli ve 2015/70 Esas, 2016/58 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesinin, 13.01.2020 tarihli ve 2019/12091 Esas, 2020/537 Karar sayılı ilâmı ile sanık ...'in eylemini alt soyu olan katılan ...'ya karşı ve silahtan sayılan sopa ile işlemesi dikkate alındığında, aynı olayda iki nitelikli halin "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin" birleşmesi nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın aynı Kanun'un 86/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hükümde uygulanan kanun maddesi olarak "5237 sayılı Kanun'un 86/3-a" maddesinin gösterilmemesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2019 tarihli ve 2017/3-308 Esas, 2019/61 Karar sayılı kararına ve 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesine aykırı olarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/2,

86/3-e maddelerine göre belirlenen cezada aynı Kanun'un 87/3. maddesi uyarınca (1/3) oranında artırım yapılmak suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedenleriyle bozulmasına ve sanığın kazanılmış hakkının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca dikkate alınmasına, 2. Çaycuma

3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.06.2024 tarihli ve 2020/318 Esas, 2024/217 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-a-e, 87/3, 53/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 19... gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanığın kazanılmış hakkı gereği hükmedilen hapis cezasının 5271 sayılı Kanun'un 2 83... sayılı Kanun'un 326/son maddeleri uyarınca 12 ay hapis cezası olarak infazına, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; atılı suçu işlemediğine, yaralama kastının bulunmadığına, atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, hapis cezasının ertelenmemesinin hukuka aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, yasal, yeterli ve yerinde gerekçelerle sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelenmemesine karar verildiği anlaşıldığından, hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın kazanılmış hakkı gereği uygulama yapılırken, uygulanan kanun ve maddesinin hükümde sadece 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi olarak gösterilmesi yerine ayrıca 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesinin de gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Çaycuma