Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/2286 K.2025/5427

Kurulunun 17.05.2011 tarihli ve 2011/3-66 Esas, 2011/96 Karar sayılı kararında "...bu itibarla sonradan yürürlüğe giren ve lehe hüküm içeren yasanın 5237 sayılı Türk Ceza Yasası olması ve mahkumiyet hükmünün de 01 Haziran 2005 tarihinden önce kesinleşmiş olması halinde uyarlama yargılama özel düzenlemeyi içeren 5252 sayılı Yasanın 9.maddesinin

1. Fıkrasında öngörülen usule göre gerçekleştirilmeli, bu iki koşulun birden oluşmadığı hallerde ise, genel düzenleme getiren 5275 sayılı Yasanın 98 vs. maddelerindeki yöntem uygulanmalıdır. 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkeler 5252 sayılı Yasanın 9. Maddesine göre değil, 5275 sayılı Yasanın 98 ila 101. maddelerine göre belirlenmelidir.

Kaldı ki, aynı husus 5728 sayılı Yasanın Geçici 1. maddesinde de açıkça belirtilmiştir. Buna göre. 01.06.2005 tarihinden sonra kesinleşen hükümlerin, gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasına konu edilmeleri durumunda, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvuralabilecek yasa yolu 5275 sayılı Yasanın 101/3. Fıkrası uyarınca itirazdır..." şeklinde belirtilmesi karşısında, temyiz konusu İzmir

12. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.03.2003 tarihli ve 2002/973 Esas, 2003/207 Karar sayılı kararının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) yürürlüğe girmeden önce 05.05.2004 tarihinde kesinleştiği, uyarlama yargılaması neticesinde verilen 05.08.2005 tarihli ek kararın da temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmiştir.

Hükümlünün yokluğunda verilen ek kararda, kanun yolunun temyiz yerine itiraz olarak gösterilerek hükümlünün yanıltıldığı, temyiz için sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yoluna başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüte yer verilmeyecek şekilde gösterilmediği ve ayrıca söz konusu bilgileri içeren tebligattın da yapılmadığı görülmekle hükümlünün temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesi sonucunda. İzmir

12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.08.2005 tarihli ve 2002/973 Esas, 2003/207 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2003 tarihli ve 2002/973 Esas, 2003/207 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında etkili eylem suçundan, 765 sayılı Kanun'un 456/1, 59. maddeleri, 647 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca 1.090.500.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. İzmir

12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.08.2005 tarihli ve 2002/973 Esas, 2003/207 Karar sayılı ek kararı ile uyarlama sonucunda hükümlü hakkında etkili eylem suçundan, 765 sayılı Kanun'un 456/1, 59. maddeleri, 647 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca 900 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlünün temyiz sebepleri özetle, kararın tarafına tebliğ edilmediğine, lehe hükümlere, vesaireye ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükümlü hakkında etkili eylem suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 456/1, 59 ve 647 sayılı Kanun'un 4. ve 5. maddeleri uyarınca kurulup Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen karar uyarınca kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’un 7/2. maddesi ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/1 maddesi uyarınca yapılan inceleme sonucu kurulan hükümde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR