Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/3630 K.2026/1053)

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2024 tarihli ve 2024/307 Esas, 2024/351 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62, 53... . maddeleri uyarınca 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi uyarınca kazanılmış hak korunarak 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 18.02.2025 tarihli ve 2025/455 Esas, 2025/593 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafinin istinaf başvurusunun sanığın gözaltında kaldığı sürenin karar başlığında gösterilmemesi eleştirilmek ve hüküm fıkrasının kazanılmış hakka ilişkin bendinin hükümden çıkarılarak yerine ''...sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis cezası olarak belirlenip bu miktar üzerinden infaz edilmesine'' ibaresi eklenmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-d maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, savunma ve adil yargılanma haklarının ihlal edildiğine, suçun sübutuna, sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, haksız tahrik ve lehe hükümlerinin uygulanması gerektiğine, tekerrür hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın mağduru toraks ön yüz sağ meme altından yaklaşık 10 cm’lik toraks içine uzanan derin kesiye neden olan bıçak darbesi ile sağ hemitoraksta hemopnömotoraks, diyaframda kesi, karaciğerde laserasyon, batın içi hematom ve %20’den fazla kan kaybı oluşmasına sebebiyet verecek şekilde yaralayarak yaşamsal tehlike geçirmesine neden olduğu olayda, sanık hakkında teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi gereği yapılan uygulama sırasında, yaralanmaların niteliği, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek makul bir ceza tayini yerine,

yazılı şekilde 11 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı,

sanığa sorgusu sırasında adli sicil kaydının okunması ve istinaf bozması sonrasında 24.12.2014 tarihli celsede esas hakkındaki mütalaaya karşı savunmalarının tespit edilmesi ile mağdurun da söz konusu celsede sanık ve sanık müdafii huzurunda dinlenilmesi dikkate alındığında savunma hakkının kısıtlanmadığı ve adil yargılanma hakkının ihlal edilmediği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan aletin nitelik ve elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi ve yaralanmanın boyutu nazara alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı,

olayda mağdurdan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığından haksız tahrik hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığı, sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasında isabetsizlik olmadığı, sanık hakkında uygulanması mümkün başkaca lehe hüküm bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ile 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı da gözetildiğinde aleyhe istinaf olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen hapis cezasının ilk hükümde tayin edilen hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ilk hükümde tayin edilen hapis cezasının netice ceza şeklinde belirlendikten sonra infazına karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüş ise de bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 18.02.2025 tarihli ve 2025/455 Esas, 2025/593 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği kazanılmış hakka ilişkin hüküm fıkrasının hükümden çıkartılarak yerine "5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek cezasının 4 yıl 2 ay hapis cezası olarak infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manisa