Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/5218 K.2025/8197)

Tebliğname'de sanıklar arasında gösterilen ... hakkında Mahkemece beraat kararı verildiği ve bu kararın temyiz edilmediği, sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet ve kasten yaralama suçlarından, sanık ... hakkında kasten yaralama suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların karar tarihi itibarıyla itirazı kabil kararlardan olup, Diyarbakır

4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/321 Değişik iş sayılı kararı ile itirazların reddine karar verildiği anlaşıldığından bu hükümler inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanıklar ... ve ... haklarında silahla tehdit, sanık ... hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli ve 2013/795 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararı ile; a. Sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 87/1-son, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, b.

Sanık ... hakkında mağdur ... ve müştekiler ... ile ...'a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2, 86/3-e, 62, 53, 58 maddeleri uyarınca 3 kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, c. Sanıklar ... ve ... haklarında mağdur ... ve müştekiler ..., ..., ... ve ...'a yönelik zincirleme silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106/2-a, 43, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... ve müdafinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun sabit olmadığına ve saire, 2. Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun sabit olmadığına ve saire 3. Sanık ...'in temyiz sebepleri özetle; atılı suçların sabit olmadığına ve saire ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıklar ... ve ... haklarında zincirleme silahla tehdit suçundan mahkumiyet hükümleri yönünden.

Sanıklar ... ve ...'in yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 106/2-a maddesi uyarınca uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilen 15.03.2016 tarihinin dava zamanaşımı yönünden son kesen işlem olduğu gözetildiğinde; zamanaşımını son kesen işlem tarihi olan bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar geçen sürede 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu tespit edildiğinden,

oluşan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. 2. Sanık ... hakkında mağdur ... ve müştekiler ... ile ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından mahkumiyet hükümleri yönünden.

Sanık ...'in yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca sanık hakkında mahkumiyet kararı verilen 15.03.2016 tarihinin dava zamanaşımı yönünden son kesen işlem olduğu gözetildiğinde; zamanaşımını son kesen işlem tarihi olan bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar geçen sürede 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu tespit edildiğinden,

oluşan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. 3. Sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik kasten yaralama suçundan mahkumiyet hükmü yönünden; a. Sanık ...'in tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. b.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından,

sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. c. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.04.2017 tarihli ve 2015/1167 Esas, 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226/1. maddesine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1. Sanıklar ... ve ... haklarında zincirleme silahla tehdit suçundan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında mağdur ... ve müştekiler ... ile ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından mahkumiyet hükümleri yönünden. Gerekçe bölümünde yer alan (1) ve (2) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle Diyarbakır

6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli ve 2013/795 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii ve sanık ...'in temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1-1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

2. Sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik kasten yaralama suçundan mahkumiyet hükmü yönünden. Gerekçe bölümünde yer alan (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle, sanık ...'in temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Diyarbakır