Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5856 K.2024/12420

Sanık hakkında Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 tarihli 2014/1273 Esas, 2016/455 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g, 143, 62. maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedildiği, hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediği, yine 09.06.2016 tarihli gerekçeli karar tebliğinin 5271 sayılı CMK'nın 35/2-3. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde yapılmadığı, sanığın 01.07.2016 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği,

Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.07.2016 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilerek hükmün 17.06.2016 tarihinde kesinleştirildiği, sanığın 29.09.2021 tarihinde bu sefer eski hale getirme, yargılamanın yenilenmesi ve infazın durdurulması talepli dilekçe verdiği, yine Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2021 tarihli ek kararı ile taleplerin reddine, eski hale getirme talebi hususunda ise 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi gereğince değerlendirme yapmak üzere dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine kararı verildiği,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 06.10.2013 tarihli 2023/941 Esas, 2023/1276 Karar sayılı kararıyla sanığın eski hale getirme talebinin kabulüne karar verilerek "Hüküm tarihinde başka suçtan İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunan kendiliğinden duruşmaya gelme olanağı bulunmayan, sorgusu sırasında duruşmalarda bulunmaktan bağışık tutulma hakkı hatırlatılmayan ve bu yönde talebi de bulunmayan sanığın, kısa kararın okunduğu 26/05/2016 tarihli oturuma getirtilmeyerek veya SEGBİS sisteminde hazır edilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı Kanununun 196' ncı maddesine aykırı davranılması,

Sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-g, ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması, sanık ...’un yargılama aşamasında bir müdafi ile temsil edilmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca adı geçen sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, nedenleriyle bozma kararı verilip dosyanın ilk derece gönderildiği,

Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2023 tarihli 2023/1121 Esas, 2023/1559 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g, 143, 62. maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 15.02.2014 tarihli 2024/367 Esas, 2024/519 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25. ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başladığı, sanık hakkında verilen ilk mahkûmiyet tarihinin 26.05.2016 olduğu, bu nedenle, sanığın 01.07.2016 tarihli temyiz dilekçesi ve 29.09.2021 tarihli eski hâle getirme dilekçesi hakkında karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK’nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay’ın ilgili dairesine ait olduğu,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 06.10.2013 tarihli 2023/941 Esas, 2023/1276 Karar sayılı eski hale getirme talebinin kabulü ile birlikte bozma kararı, Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2023 tarihli 2023/1121 Esas, 2023/1559 Karar sayılı kararı ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 15.02.2014 tarihli 2024/367 Esas, 2024/519 Karar sayılı kararlarının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, kabul edilerek,

sanık hakkında 26.05.2016 tarihli kararda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263/1. maddesi uyarınca kendisine "Tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceği" şeklindeki yasa yolu bildiriminde bulunulmadığı gibi hüküm tarihinde cezaevinde bulunan sanığa yokluğunda verilen gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu,

ancak cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen tebligat belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın sanığa okudum/anladım suretiyle tebliğ edildiği, bu işlemlerin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/3. maddesinde öngörülen usûle uygun olmayıp geçersiz olduğu bu nedenle sanığın 01.07.2016 tarihinde sunduğu temyiz dilekçesi ve 29.09.2021 tarihli eski hâle getirme talebinin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede.

1.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-g ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve müdafii huzurunda savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2.Hüküm tarihinde İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 26.05.2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,