Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/12066 K.2025/19196

Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen yasal süre içerisinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanığın sabit kabul edilen ve gündüz vakti işlenen TCK’nın 116/1. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırının bir yıl hapis cezası olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 günlü ve 2018/11-38 E. ve 2018/113 K. sayılı kararı ile bölge adliye mahkemesince ilk derece mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararının kaldırılarak sanığın beraatine karar vermesi halinde verilen kararın temyizinin mümkün olduğu sonucuna varıldığı,

ancak kararda, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları hakkında, bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin mahkûmiyet dışında kalan “beraat”, “ret”,”düşme” veya “ceza verilmesine yer olmadığına” ilişkin vereceği kararların temyize tabi olması kuralının tek istisnasını, “ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz edilemeyeceğini düzenleyen CMK’nun 286. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin oluşturduğunun vurgulandığı,

üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin olan ilk derece mahkemesinin kararındaki cezayı artıran, eksilten, hapis cezasını adli para cezasına çeviren veya mahkumiyet kararı yerine ceza verilmesine yer olmadığına, düşmeye veya beraate karar veren bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilemeyecek kararlardan olduğu, itiraza konu konut dokunulmazlığını bozma suçunun, temyiz edilemeyecek kararlara istisna oluşturan CMK’nın 286. maddesinin 3. fıkrasında sayılan katalog suçlar arasında da yer almadığı belirtilerek,

buna göre sanık müdafiinin konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün de temyiz edilebilir olduğunun kabulü ile vekâlet ücreti yönünden DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Aydın

5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2019 tarihli ve 2018/190 Esas, 2019/1359 Karar sayılı kararı ile sanığın itiraz kapsamı dışındaki hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d-h maddesi gereğince 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve itiraza konu konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği; anılan karara yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin, 10.11.2020 tarihli ve 2019/3904 Esas, 2020/2301 Karar sayılı ilâmı ile sanığın atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

5. Ceza Dairesinin anılan hükümlerinin sanık müdafii tarafından beraat eden sanık lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden bahisle temyiz edildiği ve Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde her iki suç yönünden de hükümlerin temyiz edilebilir olduğunun kabulü ile itiraza konu konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün de vekâlet ücreti yönünden DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verildiği anlaşılmış ise de.

İlk derece mahkemesince sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve aynı Kanun’un 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, İlk Derece Mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında ve incelemeye konu suçun,

5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında; sanık müdafiinin, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi gereği reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden hükmün temyiz edilebilir olduğu belirlenip yazılı şekilde düzeltilerek onanmasına karar verilmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1- Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2- 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi gereği Yargıtay

2. Ceza Dairesinin, 16.06.2025 tarihli ve 2023/3894 Esas, 2025/11301 Karar sayılı -konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen- düzelterek onama ilâmının KALDIRILMASINA, 3- Sanık müdafiinin konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, İtirazname’ye uygun olarak, REDDİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Aydın