Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/5668 K.2025/8849

Başsavcılığının 08.04.2025 tarihli ve KYB-2025/37288 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, sanıklar hakkında, müşteki ...'a yönelik 19/02/2009 tarihinde işlenen kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından dolayı Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12/03/2009 tarihli ve 2009/2985 soruşturma, 2009/1684 esas, 2009/1079 sayılı iddianame ile açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, İstanbul Anadolu

4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2014 tarihli ve 2009/291 esas, 2014/73 sayılı kararı ile sanıkların mahkûmiyetlerine karar verildiğinin anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında aynı müştekiye karşı gerçekleştirilen aynı eylem sebebiyle Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02/01/2013 tarihli ve 2009/20572 soruşturma, 2013/18 esas, 2013/6 sayılı iddianame ile açılan davanın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” hükmü gereğince reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, sanıklar ... ve ... hakkında, şikâyetçi ...'ın iş yerine (kıraathane), 19.02.2009 tarihinde gece vakti (hakkında ayrı dava açılan yaşı küçük ... ile birlikte) iş yeri kapısını zorlayıp girerek, iş yerinde bulunan LCD TV ve ses sistemini çaldıkları iddiasıyla; hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.03.2009 tarihli ve 2009/1684 Esas sayılı iddianamesi ile açılan davanın yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul Anadolu

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2014 tarihli ve 2009/291 Esas, 2014/73 Karar sayılı kararıyla sanık ...'ın mahkûmiyetine (hırsızlık suçundan 2 yıl 4 ay hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 2 yıl hapis ve mala zarar verme suçundan 4 ay hapis); sanık ... hakkında verilen hükümlerin ise (hırsızlık suçundan 1 yıl 11 ay 10 gün hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 1 yıl 8 ay hapis ve mala zarar verme suçundan 3 ay 10 gün hapis) açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinin, sanık ... hakkındaki anılan mahkûmiyet hükümlerinin sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan)

13. Ceza Dairesinin, 08.10.2019 tarihli ve 2019/4003 Esas, 2019/14043 Karar sayılı kararıyla sanığın temyiz isteminin yasal süresinden sonra yapıldığından bahisle reddine karar verilmek suretiyle bu hükümlerin kesinleştiğinin ve sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların ise itiraz edilmeksizin kesinleştiğinin;

ayrıca sanıklar ... ve ... hakkında, aynı olay sebebiyle (yaşı küçük fail hakkında düzenlenen fezlekede suç tarihi olarak 17.01.2009 tarihi belirtilince, suç tarihinin 17.01.2009 olduğu da belirtilmek suretiyle mükerrer iddianame düzenlenerek) hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.01.2013 tarihli ve 2013/18 Esas sayılı iddianamesi açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, İstanbul Anadolu

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli ve 2013/6 Esas, 2015/582 Karar sayılı kararı ile sanıklar ... ve ...'nin beraatlerine karar verildiğinin ve anılan beraat hükümlerinin temyiz edilmeden kesinleştiğinin anlaşılması karşısında. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklinde yer alan hüküm gereğince, İstanbul Anadolu

4. Asliye Ceza Mahkemesince, Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.01.2013 tarihli ve 2013/18 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mükerrer olarak açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR