Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/4092 K.2024/604

Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2019 tarihli ve 2019/164 Esas, 2019/573 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (d) bentleri, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

8. Ceza Dairesinin, 28.09.2020 tarihli ve 2020/557 Esas ve 2020/1447 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin ve Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Sanığın suça konu cep telefonunu faydalanma almadığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unun 225 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca "Hüküm ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilir." maddesi gereğince iddianame ile bağlı olunduğuna ve iddianamede telefonun faydalanma kastı ile alındığına dair eylem anlatılmadığına buna rağmen sanık hakkında yağma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğuna, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ile katılanın evli oldukları, 12.02.2019 günü saat 13.30 civarında ikametlerinde bulundukları sırada katılanın, sanığın başka bir kadın ile olan mesajlaşmasını gördüğü ve bu mesajlaşmanın görüntülerini alarak kendi telefonuna attığı, taraflar arasında aldatma sebebi ile tartışma çıktığı, sanığın katılanı darp ettiği ve katılanın cep telefonunu vermemesi üzerine "ya telefonu verirsin ya seni öldürürüm" dediği akabinde mutfaktan aldığı bıçak ile katılanı bacağından yaralayarak,

katılana ait cep telefonunu zorla aldığı sonrasında tarafların birlikte müşterek araçları ile katılanın ailesinin evine gittiği, burada araçtan inen katılanın, sanıktan cep telefonunu geri vermesini istediği ancak, o esnada aracın sürücü koltuğunda bulunan sanığın cep telefonunu iade etmeyerek, araç ile uzaklaştığı ve katılanın şikayetçi olması şeklinde gerçekleşen olay maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Sanığın kolluk aşamasında alınan beyanında katılanın telefonunu vermediğini ama bunun sebebinin mesajları silmek olduğunu kabul ettiği görülmüştür. 3. Katılanın, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığna dair doktor raporu dosya arasındadır.

4. Katılanın 13.02.2019 günü saat 03.45 sıralarında müşterek konuta gittiği ve kişisel eşyalarını aldığı ayrıca kolluk kuvvetleri tarafından düzenlenen tutanakta telefonun evde olduğu ve katılan tarafından evden aldığı belirlenmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde yer alan düzenlemeye göre, bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur.

Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit ederek veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır. Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde.

Sanık ile katılanın resmi nikahlı evli oldukları, katılanın sanığın telefonunda mesaj görerek bu mesaja ait ekran görüntülerini kendisine atması üzerine aralarında tartışma çıktığı, sanığın ise bu mesajı silmek için katılanın telefonunu elinden almaya çalıştığı, mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralayarak cep telefonunu aldığı ve katılanı ailesinin evine bırakarak ikametten ayrıldığı, katılanın kişisel eşyalarını almak amacıyla evine gittiği sırada telefonunu da evde bularak aldığı böylece cep telefonunun mağdura iade edildiği olayda;

sanığın cep telefonunu alma eyleminde yağma suçunun unsuru olan faydalanma kastının gerçekleşmediği, suç tarihinde internet bankacılığı ile katılanın hesabındaki paranın sanığın hesabına aktarılması hususuna ise iddianamede değinilmediği ve "Hüküm ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilir." amir hükmü gereği sanığın eylemlerinin kasten yaralama ve tehdit suçlarını oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında nitelik yağma suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sanığın, yağma kastıyla değil eşinin mesajlarının fotoğrafını çektiğini görüp ani bir kararla bu kayıtları silmek amacıyla telefonu aldığı, telefonu aldıktan sonra yeni bir kasıtla mağdurun hesabındaki parayı kendi hesabına havale etmesinin hırsızlık suçunun konusunu oluşturabileceği bunun da 5237 sayılı Kanun'un 167 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince şahsi cezasızlık sebebi olduğu, sanığın bu eyleminden dolayı zamanaşımı süresi içerisinde ayrıca işlem yapılabileceği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.09.2020 tarihli ve 2020/557 Esas ve 2020/1447 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Antalya