Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/11823 K.2023/2173

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Denizli

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2013 tarihli ve 2012/279 Esas, 2013/145 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; a) Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üçüncü maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 18 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası,

43 üncü maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.05.2013 tarihli ve 2012/279 Esas, 2013/145 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 20.01.2014 tarihli ve 2013/9392 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararı ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunda mağdurenin beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda usulüne uygun rapor alınması ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Denizli

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.05.2014 tarihli ve 2014/95 Esas, 2014/158 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; a) Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 18 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, bozma kararı usul ve yasaya aykırı olduğundan direnilmesine,

5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.05.2014 tarihli ve 2014/95 Esas, 2014/158 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 19.01.2015 tarihli ve 2014/8793 Esas, 2015/284 Karar sayılı kararı ile; a) Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen mahkumiyet kararının onanmasına, b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan direnme kararı verilmiş olduğundan inceleme yapmakla görevli Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına iletmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu 14.12.2016 tarihli ve 2015/243 Esas,

2016/1652 Karar sayılı kararı ile kanun değişikliğinden dolayı direnme kararını incelemek üzere daireye göndermiş ve inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesi 28.03.2017 tarihli ve 2017/405 Esas, 2017/1673 Karar sayılı kararı ile direnme kararında belirtilen gerekçeler yerinde görülmediğinden reddiyle, 6763 sayılı Kanun'un 38 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10 uncu maddenin üçüncü bendine istinaden anılan direnme kararıyla ilgili hüküm kurulmak üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu bu defa 07.03.2019 tarihli ve 2017/14-554 Esas, 2019/169 Karar sayılı kararı ile Dosyanın, Denizli

2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.05.2013 ve 27.05.2014 tarihli gerekçeli kararların Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliğinin sağlanması için Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar vermiş, kararın Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliği üzerine Bakanlık vekili tarafından karar temyiz edilmiş ve düzenlenen ek tebliğname ile Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesine gönderilmiş, Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesi 18.02.2020 tarihli ve 2019/7104 Esas, 2020/1314 Karar sayılı kararı ile Bakanlık vekilinin temyiz istemini reddetmiş ve direnme kararıyla ilgili hüküm kurulmak üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir. 5. Yargıtay Ceza Genel Kurulu 19.10.2021 tarihli ve 2020/ (Kapatılan)14-127 Esas, 2021/485 Karar sayılı kararı ile Denizli

2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.05.2014 tarihli ve 2014/95 Esas, 2014/158 Karar sayılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığa atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına, dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir. 6. Denizli

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.05.2022 tarihli ve 2022/16 Esas, 2022/133 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.

Katılan mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın yaşı ... mağdurenin evine cebir ve tehdit ile birden fazla kez gelerek ve çocuk üzerinde baskı kurmak suretiyle hürriyetinden yoksun bıraktığının sabit olduğuna, mağdurenin bir yerden başka bir yere gitme hürriyetine aykırı davranıldığı ve cebir tehdit ile rızasına aykırı olarak hürriyetinin kısıtlandığı ve bu nedenle iki suçun da ayrı ayrı oluşacağı hususları göz ardı edilerek sanık hakkında cinsel amaçlı olarak hürriyetten yoksun bırakma suçundan beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve diğer hususlara ilişkindir. B.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Mağdurenin samimi çelişmeyen beyanları, mesaj kayıtları, mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu yönündek doktor raporu, sanığın eyleminin cinsel istismar suçu dışında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, geçişli suç kapsamına girmediği, zaman, kast ve eylem süresi bakımından dikkate alındığında ayrı bir suç oluşturacağı gözetilmeden verilen beraat kararının açıkça hukuka aykırı olduğuna ve diğer hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde on beş yaşında olan mağdurenin anne ve babasının boşandıkları, mağdurenin annesi, üvey babası ve kardeşiyle beraber yaşadığı, mağdurenin üvey babasının akrabası ve aynı zamanda komşuları olan sanık ve ailesiyle sıklıkla görüştükleri, karşılıklı olarak birbirlerinin evlerine ziyaret maksadıyla gidip geldikleri, 2011 yılı yaz aylarından itibaren yalnız oldukları zamanlarda sanığın mağdureye dokunmaya çalıştığı, 2012 yılı yaz tatiline yaklaşırken de mağdureye hitaben "Seni seviyorum.

Seni istiyorum." şeklinde sözler söylemek suretiyle tacizlerini sürdürdüğü, eve geldiği zamanlarda "Evine kamera koydum. Elimde görüntülerin var. Seni erkek arkadaşına, ailene söylerim.

Benimle cinsel ilişkiye gireceksin." biçiminde sözlerle mağdureyi tehdit ettiği, 2012 yılı Ekim ayı içerisinde mağdurenin evine gelip onu kolundan zorla tutarak çocuk odasına götürdüğü ve zorla organ sokmak suretiyle çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği, bu olayın benzer biçimde birkaç defa tekrarlandığı, mağdurenin, üvey annesinin yanına gönderileceği korkusuyla sanığın eylemlerini kimseyle paylaşmadığı, mağdurenin annesinin, bir araya geldikleri zamanlarda sanığın mağdureyle özel olarak ilgilendiğini fark etmesi ve bu durumdan şüphelenmesi üzerine mağdureyi sıkıştırmaya başladığı,

mağdurenin sanıkla arasında geçenleri anlatması üzerine mağdurenin annesi tarafından olayın adli makamlara intikal ettirildiği, eylemler nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu dosya kapsamından anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. İddia, savunma, mağdure anlatımı, tanık anlatımları, mağdureye ait raporlar ve tüm dosya kapsamından sanık tarafından zorla gerçekleştirilen cinsel istismar eylemlerinden önce veya sonra mağdureyi hürriyetinden yoksun kıldığına dair bir iddia veya delilin bulunmadığı, bu nedenle sanığın mağdureye cinsel istismarda bulunurken bu eylemler süresince sınırlı olarak alıkoyması şeklinde gerçekleşen olay nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşılmış olup mahkemece kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararının içeriğine göre, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Denizli