Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/13283 K.2024/992

Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2023 tarihli ve 2023/177 Esas, 2023/210 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/14349 Esas, 2023/107 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Çorlu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2021 tarihli ve 2021/96 Esas, 2021/437 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında katılana karşı nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliyesi Mahkemesi 25. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/14349 Esas, 2023/107 Karar sayılı kararı ile sair temyiz itirazlarının reddiyle, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesindeki ceza miktarları dikkate alınarak hak ve nesafet kuralı gereği 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması gerekirken uygulanmaması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.05.2023 tarihli ve 2023/177 Esas, 2023/210 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Mahkemece direnme kararı verildikten sonra şartları oluşmasına rağmen takdiri indirim uygulanmamasının hatalı olduğuna, toplanan deliller ve kamera kayıtlarına göre mağdurenin arabaya kendi rızasıyla bindiğine ve eylemlerin de mağdurenin rızasıyla gerçekleştiğine, düzenlenen adli tıp kurumu raporlarının çelişkili olduğuna, mağdurenin yargılama aşamasındaki beyanlarından ve çevrede yaptıkları araştırmadan mağdurenin akıl hastalığı olduğunun anlaşılmadığına, sanığın mağduredeki akıl hastalığını bilebilecek durumda olmadığına, sanığın soruşturma aşamasındaki beyanının cahilliğinden kaynaklandığına,

ayrıca eylemin organ sokmak suretiyle gerçekleştiğine dair delil olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen nitelikli cinsel saldırıda 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uygulandığı hallerde nitelikli cinsel saldırı suçu çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna göre daha ağır şekilde cezalandırıldığından, ceza adaletsizliğinin giderilmesi amacıyla hak ve nesafet kuralı gereği sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması gerektiğinden, direnme kararı yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR