Danıştay 10. Daire E.2015/4450 K.2020/5071

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, hibe sözleşmesi uyarınca haksız olarak ödendiği belirtilen toplam 151.919,86 TL'nin davacıdan tahsili amacıyla … Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; ödeme emrinin düzenlenebilmesi için kesinleşmiş bir amme alacağının mevcut olması gerekmekte olduğundan, amme alacağının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlemeden önce, alacağın tahakkuk ettirilmesi, tahakkuka ilişkin işlemin ilgiliye usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen ilgilinin bunu vadesinde ödememesi veya dava konusu etmemesi, dava konusu etmesi durumunda da, davanın reddedilmiş olmasının gerektiği, davalı idare tarafından tahakkuk fişlerinin tebliğ edilmediğinin belirtilmesi karşısında amme alacağının usulüne uygun olarak kesinleştirilmediği,

tahakkuk işleminin tesis edilmesi, usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, buna rağmen kamu alacağı vadesinde ödenmez veya dava konusu edilmezse bu durumda ödeme emri düzenlenmesi gerekirken anılan usule uyulmadığı sonucuna varıldığından, dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 93. maddesinde tahakkuk fişinden gayri bilimum vesika ve yazıların tebliğ edileceğinin belirtildiği, mahkeme kararının bu sebeple uygun olmadığı, tahsil dairesi olmaları nedeniyle tahakkuk fişlerinin tebliğ edilmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve hukuka uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.