Danıştay 10. Daire E.2015/4507 K.2020/5761

Dava konusu istem: Isparta Adliyesinde zabıt katibi olarak görev yapan davacı tarafından, trafik kazalarının kusur tespiti alanında bilirkişilik yapma talebinin reddine yönelik … tarih ve … sayılı Isparta Adli Yargı İlk Derece Mahkemesi Adalet Komisyonu kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 64. maddesinin 3. fıkrası ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 268. maddesinin 2. fıkrasına atıf yapılarak davacının bilirkişilik yapma talebinin, davacı fiilen adliyede çalıştığı için adli konularda bilirkişilik yapmasının etik kurallar çerçevesinde mümkün olmadığı gerekçe gösterilerek reddedildiği,

oysa anılan Kanun maddeleri kapsamında, davacının Adalet Bakanlığı personeli olduğu için, yalnızca Adalet Bakanlığı'nın taraf olduğu davalarda bilirkişilik yapamayacağı, bunun dışında kalan davalarda bilirkişilik yapabileceği anlaşıldığından davacının talebinin etik kurallar çerçevesinde mümkün olmadığı gerekçesiyle reddine ilişkin dava konusu işlemde sebep unsuru yönünden hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, bilirkişilik yapılacak alanda en az üç yıllık mesleki deneyime sahip olunması şartına rağmen buna ilişkin belgenin sunulmadığı, dava konusu işlemde hukuka aykırı bir husus bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından, davalı idarece tarafına herhangi bir eksik belge olduğunun bildirilmediği, talebinin etik kurallar gerekçe gösterilerek reddedildiği, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.