Danıştay 10. Daire E.2016/11491 K.2021/2916

Dava konusu istem: Davacının maliki olduğu İstanbul İli, Güngören İlçesi, … Mahallesi, … Sokak, No:… adresinde bulunan evde para karşılığı gizli fuhuş yapıldığından bahisle evin Genel Kadınlar ve Genelevlerin Tabi Olacakları Hükümler ve Fuhuş Yüzünden Bulaşan Zührevi Hastalıklarla Mücadele Tüzüğünün 95 ve 104. maddesi uyarınca 3 (üç) ay süre ile kapatılmasına ilişkin … tarih ve … sayılı İstanbul Valiliği Zührevi Hastalıklar ve Fuhuşla Mücadele Komisyonu kararı ile anılan karar üzerine tesis edilen 20/04/2015 tarihli mühürleme işleminin iptali istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; uyuşmazlığa konu taşınmazı fuhuş amacıyla kullanan şahsın mühürleme işleminden önce taşınmazı tahliye ettiği, kapatma müeyyidesinin fuhuş suçunun önlenmesine ilişkin tedbir niteliğinde bulunduğu, taşınmazın maliki olan davacının fuhuş yapılması eylemiyle ilgili bir bilgisinin veya olayla bağlantısının bulunduğunun saptanamaması nedeniyle dava konusu işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, anılan adreste gizli fuhuş yapıldığının sabit olduğu, gizli fuhuş yapılan yerlerin komisyon kararıyla kapatılabilmesi için, mülk sahibinin katkısının ve bilgisinin var olduğunun saptanması gerektiği yolunda bir düzenlemeye yer verilmediği, amacın zührevi hastalıkların önlenmesi olduğu, taşınmazını kiraya veren malikin gerekli dikkat ve özeni göstermekle yükümlü olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından, hukuki dayanağı bulunmayan temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.