Danıştay 10. Daire E.2016/14546 K.2021/1051

Dava konusu istem: Konya ili, Seydişehir ilçesi, ... Mahallesi, ... mevkiinde bulunan ... ve ... parsel sayılı taşınmazların tamamının, ... parsel sayılı taşınmazın ise 1/2 hissesinin mülkiyetine sahip olan davacı tarafından, anılan taşınmazları da kapsayacak şekilde davalı idare tarafından gerçekleştirilen arazi toplulaştırmasına, ... parsel sayılı taşınmazının ... sayılı taşınmazı ile birleştirilerek tek parsel oluşturulması, ... parsel sayılı taşınmazının cephesinin büyütülmesi, bunun mümkün olmaması halinde mevcut cephesinin korunması talepleri ile yapılan itirazın, toplulaştırmanın değiştirilmemesi suretiyle reddedilmesine ilişkin davalı idare işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesinin ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararıyla; mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucunda hazırlanan bilirkişi raporundaki tespitler ile dava dosyasına sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacıya ait ... parselde bulunan taşınmazın, ... parsel sayılı taşınmazın yanına taşınarak tek parsel oluşturulmasının hem toplulaştırma tekniği hem de projeden beklenen kamu yararına uygunluk bakımından doğru olmayacağı, yapılan arazi toplulaştırmasında, davacıya ait ... parsel sayılı taşınmazın toplulaştırma işleminden önce herhangi bir yola cephesinin bulunmadığı,

bu parselin hak edişinin verildiği yeni parselin (...

Nolu blok, ... sayılı parsel) toplulaştırma yoluna (dolayısıyla Konya–Seydişehir karayoluna) cepheli olduğu, imar parseli genişliğinin her türlü tarımsal faaliyet için yeterli büyüklükte ve Yönetmeliğin öngörüsünden daha geniş olduğu, davacı lehine olan bu durumun uygulama açısından önemli bir kusur oluşturmayacağı, yapılan uygulamanın 3083 Sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlemesine Dair Tarım Reformu Kanunu ve ilgili uygulama mevzuata göre toplulaştırma ilke ve esaslarına uygun olarak yapıldığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Daire kararının özeti: Davacının temyiz başvurusu üzerine Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesince, temyize konu karar hukuk ve usule aykırı bulunmuş ve kararın bozulmasına karar verilmiştir.

KARAR DÜZELTME

TALEP_EDENİN_İDDİALARI : Davalı idare tarafından, temyiz aşamasında ileri sürdüğü iddiaların değerlendirilmediği, davacının eski parsellerine karşılık eş değer nitelikte yeni parsel tahsis edildiği, en büyük parselinin yanında diğer parsellerinin planlandığı, ... sayılı parselin eski durumda asfalta yakın olması nedeniyle yine asfalta bitişik olarak verildiği, davacının tercihi doğrultusunda işlem yapıldığı ileri sürülerek Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesince verilen kararın düzeltilmesi istenilmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davacı tarafından düzeltilmesi istenen kararın usul ve yasaya uygun olduğu, ileri sürülen nedenlerin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 54. maddesine uymadığı, bu nedenle istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Karar düzeltme isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler ile 21/01/2019 tarihli ara kararına verilen cevap ve ekinde yer alan belgeler incelendikten sonra, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün, 7139 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 6200 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 11. maddesi hükmü uyarınca davalı Tarım ve Orman Bakanlığı'na kanunen halef olduğu görülmekle davalı konumuna Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün alınmasına karar verilerek gereği görüşüldü:

Kararın düzeltilmesi dilekçesinde ileri sürülen nedenler, 2577 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen 3622 sayılı Kanun ile değişik 54. maddesi hükmüne uygun bulunduğundan, karar düzeltme isteminin kabulü ile Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesinin 14/06/2016 tarih ve E:2015/6580 K:2016/4611 sayılı kararı kaldırılarak davacının temyiz istemi yeniden incelendi:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.