Danıştay 10. Daire E.2016/2234 K.2021/3742

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 28-30 Mart 2014 tarihleri arasında meydana gelen don olayı sonrası zarar gören elma bahçeleri nedeniyle 2090 sayılı Tabii Afetlerden Zarar Gören Çiftçilere Yapılacak Yardımlar Hakkında Kanun ve ilgili Yönetmelik hükümlerinden yararlanma konusunda yaptığı başvurunun, anılan mevzuatta aranılan şartları sağlamadığından bahisle reddine ilişkin Yeşilhisar Kaymakamlığı İlçe Gıda Tarım Hayvancılık Müdürlüğünün … tarih ve … sayılı işleminin, hukuka ve mevzuata aykırı olduğu, kurulan komisyonun eşit davranmadığı ileri sürülerek iptali ve 10.000,00 TL maddi zararının yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, dava konusu olayda, dosya içeriğinde yer alan bilgi ve belgeler ile mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davacının 13.6 dekar yüzölçümlü bahçede parasal değeri 25.000,00 TL olan 34 ton klasik elma üretimi ile 32,1 dekar bahçesinde ise parasal değeri 60.187,50 TL olan 80,25 ton klasik elma üretimi olduğu,

ayrıca 30.000,00 TL değerinde 1 adet traktörünün ve 8.000,00 TL değerinde 1 adet atomizerinin bulunduğu ve SGK'ya tabi işçi olarak çalışması nedeniyle 14.400,00 TL yıllık gelir elde ettiği, bu haliyle toplam malvarlığının (her ne kadar davalı idarece 138.087,50 TL belirtilmiş ise de) 137.587,50 TL olarak tespit edildiği, davacının 13.6 dekarlık bahçesinde %90 oranında, ikinci bahçesinde ise %60 oranında zarar ettiği ve toplam zararının (her ne kadar davalı idarece 59.062,50 TL belirtilmiş ise de) 58.612,50 TL olduğu,

bu şekliyle de toplam malvarlığının (her ne kadar davalı idarece %42,77 oranında belirtilmiş ise de) %42,60 oranında zarar ettiği, mevzuat gereği belirlenen %40 oranını bu yönü ile sağladığı, anılan tespit ve rakamlara ilişkin tutanağın köyde 10 gün süreyle askı ilana 21/07/2014 tarihinde çıkarıldığı ve davacı tarafından da herhangi bir itiraza konu edilmediği, mevzuat gereği toplam malvarlığında %40 oranı üzerinde zarar etmenin yalnız başına yardım yapılması için yeterli olmadığı,

bununla birlikte, yıllık gelir toplamının, her yıl Bakanlar Kurulunca açıklanan 16 yaş ve üzeri asgari ücret brütünün yıllık toplamının üç katına tekabül eden miktar veya altında olması gerektiği, 16 yaş ve üzeri asgari ücret brütünün yıllık toplamının üç katının 2014 yılı için 38.556,00 TL'ye tekabül ettiği, davacının ise 137.587,50 TL olan yıllık malvarlığından 58.612,50 TL zararı ile 38.000,00 TL olan tarımsal ekipmanı düştüğünde (her ne kadar davalı idarece 41.025,00 TL belirtilmiş ise de) 40.975,00 TL gelir miktarının olması karşısında 16 yaş ve üzeri asgari ücret brütünün yıllık toplamının üç katının üzerinde kaldığı,

bu yönüyle de tabii afet nedeniyle ürünlerinde oluşan zararının davalı idarece karşılanabilmesi için mevzuatta öngörülen ikinci şartı taşımadığı, davacının 2090 sayılı Tabii Afetlerden Zarar Gören Çiftçilere Yapılacak Yardımlar Hakkında Kanun’dan yararlandırılmaması yönünde tesis olunan dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata aykırılık görülmediği, dava konusu işlemin hukuka uygun olarak tesis edildiğinin yapılan yargılama ile saptanmış olduğundan, davacının tazmin talebinin de reddi gerektiği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından zararının %40’ın üzerinde olduğu, zararının karşılanması gerektiği, Mahkemece 2090 sayılı Kanun’un yanlış yorumlandığı, eksik incelemeye dayalı olarak verilen kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, davacının temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkeme kararının onanması gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.