Danıştay 10. Daire E.2016/2654 K.2020/4557

Dava konusu istem: Rusya vatandaşı olan ve 08/03/2011 tarihinde Türk vatandaşıyla evlenen davacı tarafından, evlenme yoluyla Türk vatandaşlığına alınma talebiyle yapmış olduğu başvurusunun reddedilmesine ilişkin 27/11/2014 tarih ve 282 sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E: …, K: … sayılı kararıyla; davacının ikamet ettiği adres ve çevresinde yapılan araştırmada; davacının resmi nikahlı olduğu eşinin tanınmadığı, davacının ikamet ettiği eve resmi nikahlı eşinden başka bir şahsın gidip geldiği, site aidatlarını bu şahsın ödediği, site sakinlerince evliliğin formalite evlilik olarak bilindiği, davacının Türk Vatandaşlığı'na alınabilmesi için gerekli şartlardan biri olan "aile birliği içinde yaşama" şartını taşımadığı anlaşıldığından, davacının Türk Vatandaşlığı'na alınma istemiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davacı tarafından, dosyada mevcut aile fertleri ifadelerinin, fotoğrafların ve ayrıca davalı idare tarafından tutulan tutanakta yer alan "belirtilen adrese gelindi, kapı zili çalındı.Kapıyı adı geçen yabancı eşle …'in açtığı" yönündeki tespitin Mahkemece değerlendirilmediği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.