Danıştay 10. Daire E.2018/2588 K.2021/6478

Dava konusu istem: Davacı tarafından, Kastamonu ili, Doğanyurt İlçe Jandarma Komutanlığında uzman çavuş olarak görev yaptığı 05/03/2010 tarihinde Doğanyurt ilçesi, … Köyü'nde yaşayan köylülerden birinin garajının köy tüzel kişiliğine ait yola tecavüz ettiğine ilişkin gelen şikayet üzerine görevlendirildiği yerde yapılan tespit sırasında, düşerek yaralanması nedeniyle 70.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

İdare Mahkemesi'nin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, davacının sağlık durumuna ilişkin olarak İstanbul Adli Tıp Kurumundan alınan … tarih ve … sayılı raporda; davacının 05/03/2010 tarihinde maruz kaldığı yüksekten düşme olayı neticesinde fonksiyonel arazı bırakmadan iyileşmiş olduğu, sürekli maluliyet halinin bulunmadığı, tedavi sırasında tedavi masrafları ve davacının görev yaptığı Doğanyurt İlçesinden Kastamonu ve Ankara İllerine sevki sırasında kendisine yol giderlerinin davalı idare tarafından karşılandığı, davacının herhangi bir maddi kaybının bulunmadığından bahisle davacının maddi tazminat isteminin reddine;

görevi sırasında meydana gelen kazada davacının kolunun kırılması ve tedavisinin uzun süre devam etmesi, bu süre içerisinde gerek iş hayatından, gerekse sosyal hayatından kısmen de olsa mahrum kalması, tedavi sırasında görev yaptığı yer ile tedavisinin devam ettiği Kastamonu ve Ankara illeri arasında gidip gelmek zorunda kalması, bu süre zarfında ailesiyle tam olarak zaman geçiremediği, kırılan kolu nedeniyle vücudunda acı ve ızdırap hissi duyduğu gerekçesiyle kusursuz sorumluluk ilkesi doğrultusunda davacının manevi tazminat isteminin 20.000,00 TL'lik kısmının yasal faiziyle birlikte ödenmesine,

fazlaya ilişkin istemlerin ise reddine karar verilmiştir.

Daire kararının özeti: Davalı idarenin temyiz başvurusu üzerine Danıştay Onuncu Dairesince verilen 13/11/2017 tarih ve E:2014/1257, K:2017/4792 sayılı kararla, dava konusu olayda davalı idarenin kusursuz sorumluluğu uyarınca davalı idare aleyhine hükmedilen 20.000,00 TL manevi tazminatın sebepsiz zenginleşmeye sebep olacak miktarda fahiş olduğu, manevi tazminatın, amaç ve niteliği de dikkate alınarak yeniden belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne ilişkin kısımının bozulmasına;

bakılan davanın, 659 sayılı KHK'nin yürürlük tarihi olan 02/11/2011 tarihinden önce 18/03/2011 tarihinde Askeri Yüksek İdare Mahkemesinde açılan davada verilen "görev yönünden" reddi kararı üzerine açıldığı gerekçesiyle davalı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesine ilişkin kısımının onanmasına karar verilmiştir.

KARAR DÜZELTME

TALEP EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, İstanbul Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 25/01/2013 tarihli kararıyla iyileşme süresinin 6 aya kadar uzayabileceği nin belirtildiği, olay neticesinde dirseğinde yaklaşık olarak 2,5 yıl hareket kısıtlılığı meydana geldiği, bu sürecin kendisi açısından acı çektiği ve ağrı duyduğu, ailesinden sürekli destek almak zorunda kaldığı bir dönem olduğu göz önünde bulundurulduğunda İdare Mahkemesince hükmedilen manevi tazminat tutarının fahiş olmadığı ileri sürülerek Danıştay Onuncu Dairesince verilen kararın düzeltilmesi istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, davacının karar düzeltme isteminin hukuki dayanağının bulunmadığı ileri sürülerek reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

2577 sayılı Kanun'un 54. maddesinde öngörülen nedenler bulunmadığından, kararın düzeltilmesi isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: Kararın düzeltilmesi dilekçesinde ileri sürülen nedenler, 2577 sayılı Kanun'un Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen 3622 sayılı Kanun ile değişik 54. maddesi hükmüne uygun bulunduğundan, karar düzeltme isteminin kabulü ile Danıştay Onuncu Dairesinin 13/11/2017 tarih ve E:2014/1257, K:2017/4792 sayılı kararı kaldırılarak uyuşmazlık yeniden incelendi:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.