Danıştay 10. Daire E.2019/4851 K.2021/3548

Dava konusu istem: Davacıya ait güzellik merkezinde çalışan bir kişinin işe giriş ve işten ayrılış bildirgelerinin, iş yeri bildirgesi ile aylık prim ve hizmet belgelerinin süresinde Kuruma verilmediğinden bahisle, 5510 sayılı Kanun hükümleri uyarınca toplam 38.081,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin … tarih ve … sayılı Edremit Sosyal Güvenlik Merkezi Müdürlüğü işlemine karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Edremit Sosyal Güvenlik Merkezi İdari Para Cezalarını İnceleme Komisyonunun … tarih ve … sayılı kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacının imzalamış olduğu 10/08/2012 tarihli belge gözönünde bulundurulduğunda, … isimli kişinin 23/10/2009-15/08/2011 tarihleri arasında davacının iş yerinde çalışmış olduğunun sübut bulmuş olduğu kanaatine varıldığından, davacının 5510 sayılı Kanunun ilgili maddelerinde yer verilen durumuna uygun idari para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI: Davacı tarafından, ilgili şahsın iş yerinde çalışmadığı, staj yapmak için geldiği, zaman zaman uğrayarak bilgi aldığı, fiili çalışma olgusu tespit edilmeden uygulanan işlemin hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI: Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Danıştay Başkanlık Kurulunun 07/03/2019 tarih ve 2019/24 sayılı kararıyla Danıştay Onbeşinci Dairesinin kapatılması üzerine Danıştay Onuncu Dairesine gönderilen dava dosyasında, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.