Danıştay 10. Daire E.2020/3299 K.2021/1474

Dava konusu istem: İstanbul ili, Kartal ilçesi, ... Mahallesi, ... Caddesi, ... İş Merkezi No:... adresinde davacı tarafından serbest mesleki faaliyette bulunulan muayenehanenin, muayenehane uygunluk belgesi olmadan ve bildirimsiz olarak faaliyet gösterildiğinin tespit edildiğinden bahisle, süresiz olarak faaliyetinin durdurulmasına ilişkin İstanbul Valiliği İl Sağlık Müdürlüğünün ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile.

Kartal Yavuz Selim Devlet Hastanesinde doktor olarak görev yapmaktayken 03/06/2016 tarihinde emekli olan davacının, 1999 yılından bu yana özel muayenehane işlettiğinin dosyada bulunan bilgi ve belgelerden anlaşıldığı, Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin geçici 7. maddesi uyarınca 03/08/2010 tarihinden öncesinde açılmış olan muayenehanelerin bina şartları ve fiziki standartları bakımından mevcut durumları ile faaliyetine devam edecekleri ve bu muayenehanelere 03/08/2015 tarihine kadar uygunluk belgesi düzenleneceğinin,

bu tarihe kadar uygunluk belgesi almayan muayenehanelerin ise faaliyetinin durdurulacağının belirtildiği, ancak davacının özel muayenehanesinin İstanbul Sağlık Müdürlüğünde kaydının olmadığı ve 03/08/2015 tarihine kadar düzenlenmiş bir uygunluk belgesinin de bulunmadığı görüldüğünden mevzuata uygun olarak tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 09/09/2019 tarih ve E:2018/4845, K:2019/3633 sayılı bozma kararına uyularak, istinaf başvurusuna konu Mahkeme kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek davacının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmeliğin geçici 7. maddesinde muayenehane sahiplerine uygunluk belgesi almak için idareye başvuru yapmaları yönünde bir zorunluluk getirilmediği, muayenehanelerin 03/08/2010 tarihinden önce açılıp açılmadığının tespiti ile muayenehane uygunluk belgesi düzenleme yükümlülüğünün idareye ait olduğu, muayenehane uygunluk belgesi almak için 2015 yılı Haziran ayında idareye başvuruda bulunduğu, ancak Tam Gün Yasası'nın yürürlükte olması ve kendisinin de kamu görevlisi olarak görev yaptığı gerekçesiyle başvurusunun kabul edilmediği,

03/06/2016 tarihinde emekli olduktan sonra yaptığı başvurunun da Yönetmeliğin geçici 7. maddesinde belirtilen 03/08/2015 tarihinin geçmiş olması nedeniyle reddedildiği, 1219 sayılı Kanun'un 5. maddesi gereği muayenehane açılışının bildirilmemesinin müeyyidesinin idari para cezası olduğu, Anayasal çalışma hakkının engellendiği, muayenehanesinin 1999 yılından beri kesintisiz olarak faaliyet gösterdiği, muayenehane açılışının ardından gerekli yasal bildirimlerin yapıldığı, kamu görevi devam ederken muayenehane işlettiğinden bahisle hakkında uygulanan disiplin cezalarından idarenin muayenehane faaliyetinden haberdar olduğunun anlaşıldığı,

dolayısıyla tesis edilen dava konusu işlemin hukuka aykırı olduğu, bu nedenle temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, temyize konu kararın hukuka uygun olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, tetkik hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.