Danıştay 12. Daire E.2019/3510 K.2022/1192

Dava konusu istem: Vergi denetmeni olarak görev yapmakta iken emekliye ayrılması sonucu kendisine +2200 ek gösterge üzerinden aylık bağlanan davacının, 646 sayılı KHK ile ihdas edilen vergi müfettişi ünvanı için öngörülen +3600 ek gösterge uygulanması talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin davalı idarenin … tarih ve … sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararla; dava konusu olayda, davacının, yeterlik sınavını vermediği ve 5345 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca yeterlik sınavını vermiş sayılarak vergi denetmenliği kadrosunda görev yapmakta iken 666 sayılı KHK'nın yürürlüğe girdiği 15/11/2011 tarihinden önce emekliye ayrıldığı sabit ve ihtilâfsız olup, bu yüzden vergi müfettişleri için öngörülen +3600 ek göstergeden yararlandırılmasına olanak bulunmadığından, davacının vergi müfettişlerinin ek gösterge rakamından yararlandırılması talebiyle yaptığı başvurunun reddine yönelik işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarihli ve E:…, K:… sayılı kararıyla istinaf başvurusunun reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Davacı tarafından, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, Bölge İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; temyizin kesin bir karar hakkında olması halinde kararı veren mercinin, temyiz isteminin reddine karar vereceğine ilişkin düzenleme uyarınca davacının temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Bölge İdare Mahkemesince verilen kararın 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesinin (b) fıkrası uyarınca temyize tabi bir karar olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan temyize konu kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.