Danıştay 13. Daire E.2016/1143 K.2020/1434

Dava konusu istem: Davalı TEİAŞ Genel Müdürlüğü tarafından düzenlenen Kasım 2010 dönemine ilişkin 29/04/2013 tarih ve ... sayılı sistem kullanım ceza faturasının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce verilen kararda; dava dosyasının ve ...

İdare Mahkemesi'nin E: ... sayılı dosyasının birlikte incelenmesinden, davacı tarafından, Kasım 2010 dönemine ilişkin 29/04/2013 tarih ve ... sayılı sistem kullanım ceza faturası ile söz konusu faturanın dayanağı olan 24/12/2009 tarih ve 2360 sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının (e) bendi ile 2 numaralı ekinde yer alan İletim Sistemi İşletim Tarifelerinin Hesaplama Yöntem Bildirimi'nin 1.5. maddesinin iptali istemiyle 02/07/2013 tarihinde ...

İdare Mahkemesi'nin ... esas sayılı dosyasında dava açıldığı, ... İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararı ile davanın görev yönünden reddi kararına karşı temyiz yoluna gidildiği, Danıştay Onüçüncü Dairesi'nin 27/12/2013 tarih ve E:2013/3062, K:2013/4019 sayılı kararı ile ... İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararının bozulması üzerine, söz konusu dava dosyasının ...

İdare Mahkemesi'nde E: ... olarak yeni esas numarası aldığı ve davanın derdest olduğu, bu durumda, ... İdare Mahkemesi'nde E: ... esasına kayıtlı dava ile tarafları, konusu ve sebebi aynı olan ve 11/07/2013 tarihinde açılan davanın incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, dava derdest iken ikinci bir davanın açılmasının yasal zorunluluktan kaynaklandığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, Mahkeme kararında hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.