Danıştay 13. Daire E.2016/194 K.2021/429

Dava konusu istem: Davacı yayın kuruluşuna ait “… Spor” logosuyla yayın yapan televizyon kanalının 31/08/2014 tarihli yayınında Yayın Hizmetleri Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik’in “Reklam ve Tele-alışveriş Yayınlarının Biçim ve Sunuluşu” başlıklı 10. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendindeki “… Bant reklam yayınında reklam alanı görüntü alanının %20’sini aşamaz.” şeklindeki yayın ilkesinin ihlâl edildiğinden bahisle 6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkında Kanun’un 32. maddesinin 2. fıkrası uyarınca uyarı yaptırımı uygulanmasına ilişkin … tarih ve … sayılı toplantıda alınan … sayılı Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (Kurul) kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesi'nce verilen kararda; "… Spor" logosuyla yayın yapan televizyon kanalının 31/08/2014 tarihli yayınında Yayın Hizmeti Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik'in "Reklam ve Tele-alışveriş Yayınlarının Biçim ve Sunuluşu" başlıklı 10. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki yayın ilkesinin ihlâl edildiğinden bahisle, 6112 sayılı Kanun'un 32. maddesinin 2. fıkrasına göre uyarı yaptırımı uygulanması üzerine bakılan davanın açıldığı,

Dava konusu işlemin ve yayına ilişkin CD kaydının incelenmesinden, yayın esnasında görüntü alanının küçültülerek bant reklamın ön plana çıkarıldığı, bu esnada program görüntüsü dışındaki diğer alanların siyah hâle getirildiği, Kurul tarafından yapılan ölçüm sonucunda bant reklam alanının görüntü alanının %34'ünü kapsadığı ve mevzuatta belirlenen azami %20'lik alanı aştığının tespit edildiği dikkate alındığında, davacı yayın kuruluşuna eylemine uygun düşen uyarı yaptırımı uygulanmasına dair dava konusu Kurul kararında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, söz konusu yayının idari işleme gerekçe gösterilen mevzuata ve mevzuatın amacına aykırılık oluşturmadığı, yayında reklam alanının görüntü alanının %20’sini aşmadığı, yayın esnasında ekranın sağ ve sol kısımlarında oluşan siyah bantların tamamen boş olduğu ve bu bantların içerisinde hiçbir reklam unsurunun yer almadığı,

görüntünün orantılı bir şekilde yan kenarlarından küçültülmesi yerine sadece boy kenarlarından küçültülmesi hâlinde yana doğru asimetrik şekilde yayılacağı ve doğal olmayan, rahatsız edici bir görüntü ortaya çıkacağından tüm kenarlardan simetrik bir şekilde küçültülmesi nedeniyle ekranın sağ ve solunda kalan boşluklarda siyah kenarlığın kendiliğinden oluştuğu, siyah bantların Yönetmeliğin ilgili maddesindeki “reklam alanı” kavramına dâhil edilemeyeceği, Kurul’un kısa bir süre önce aynı yayın hakkında doğru bir gerekçe ile "idari yaptırım uygulanmasına yer olmadığına" karar verdiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, Sayısal Kayıt, Arşiv ve Analiz Sistemi teknolojik alt yapısından yararlanılarak söz konusu bant reklamın, yayının ne kadarlık bir kısmını kapsadığına dair bir ölçüm yapıldığı, ölçüm sonunda ekrana bant reklam girmesiyle birlikte sürmekte olan yayın için ekranın %66’sının kullanıldığı ve kalan %34’lük kısımda da bant reklam uygulamasından kaynaklanan bir alanın kullanıma ayrıldığının tespit edildiği, yayıncı kuruluşun Yönetmelik maddesine uygun olarak yayın yapmadığı, ekran alanında gereğinden fazla bant reklam yayını yaptığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKÎ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.