Danıştay 13. Daire E.2016/3268 K.2022/986

(Mülga … Ticaret ve Taahhüt A.Ş. Genel Müdürlüğü) VEKİLİ : Av. …

2. (DAVALILAR) 2.1. … A.Ş. VEKİLİ : Av. …

2.2. … A.Ş. (…) Genel Müdürlüğü VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU

... İdare Mahkemesi'nin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: … I-II Hidro Elektrik Santrallerinin işletme hakkını Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile yapılan imtiyaz sözleşmesi ile alan … A.Ş. (eski unvanı, … Dağıtım ve Ticaret A.Ş.) ile davacı şirket arasında imzalanan Enerji Satış Anlaşması çerçevesinde, anılan Hidro Elektrik Santrallerinin iç ihtiyaç tüketimine ilişkin olarak … Elektrik Üretim A.Ş.'ye gönderilen ve bu şirketçe iade edilen Ocak 2009 ilâ Nisan 2013 dönemine ait iç ihtiyaç faturalarının toplamı olan 168.046,52-TL'nin dava tarihine kadar hesaplanan faiziyle birlikte toplam 244.663,93-TL'nin dava tarihinden itibaren asıl alacağa işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce verilen kararda;. Hidro Elektrik Santrallerinde elektrik enerjisi üretiminin durdurulmuş olmasına rağmen, davacı ile davalı.

Elektrik Üretim A.Ş. arasında imzalanan Enerji Satış Anlaşması'nın hâlen yürürlükte olduğu, anılan Anlaşma'nın 1.3.6. ve 3.1.5. maddeleri uyarınca, Hidro Elektrik Santrallerinin iç ihtiyaç tüketimine ilişkin Ocak 2009 ila Nisan 2013 dönemine ait iç ihtiyaç faturalarının toplamı olan 168.046,52-TL'nin dava tarihine kadar hesaplanan faiziyle birlikte toplam 244.663,93-TL'nin dava tarihinden itibaren asıl alacağa işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı.

Elektrik Üretim A.Ş. tarafından ödenmesi gerektiği, her ne kadar davalı. Elektrik Üretim A.Ş. tarafından, santrallerde diğer davalı … sorumluluğunda bulunan teçhizatların faal hâlde kalarak iç tüketime sebebiyet verdiğinden sorumluluğun TEİAŞ'a ait olduğu ileri sürülmekte ise de, hâlen yürürlükte bulunan Enerji Satış Anlaşması'nın 1.3.6. ve 3.1.5. maddeleri uyarınca, sorumluluğun.

Elektrik Üretim A.Ş.'ye ait olduğu, buna karşılık, iç tüketime ilişkin diğer davalı …'ın sorumluluğunda bulunduğu iddia edilen teçhizatlardan kaynaklanan tüketim miktarının tespiti hâlinde bu şirkete rücu yoluna gidebileceği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulü ile toplam 244.663,93-TL'nin dava tarihinden itibaren asıl alacağa işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı … Elektrik Üretim A.Ş. tarafından davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davacı tarafından, Enerji Satış Anlaşması'nın 1.3.6. maddesinde, santralde tüketilen enerjinin sorumluluğunun.

Elektrik Üretim A.Ş.'ye ait olduğunun belirtildiği, İdare Mahkemesi'nce de dava konusu fatura tutarlarının ödenmesinin bu şirketin sorumluluğunda olduğuna karar verildiği, ancak, diğer davalı yönünden karar verilmediği, uyuşmazlık konusu olayda, her iki davalı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği, her iki davalının da kullanılan enerji tutarlarının ödenmemesinde kusurunun bulunduğu,

… tarafından elektriğin diğer davalı tarafından kullanılıp kullanılmadığı hususunun Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'nın görüşü olmadan belirlenebileceği, son sayaç endeks tutanaklarının … tarafından imzalanmış olması karşısında herhangi bir açıklama yapmaması ve görevini yerine getirmemesi nedeniyle …'ın kusurlu ve dolayısıyla sorumlu olduğu, bu kapsamda Mahkeme kararının diğer davalı …'a ilişkin kısmının düzeltilerek onanması gerektiği ileri sürülmüştür.

Davalı.

Elektrik Üretim A.Ş. tarafından, söz konusu tesislerde enerji üretiminin durdurulması nedeniyle iç ihtiyaç tüketiminin bulunmadığı, santrallerde sadece …ın sorumluluğunda bulunan teçhizatların faal hâlde kalarak iç tüketime sebebiyet verdiği, şirketlerince birçok kez tüketilen enerjinin … tarafından kullanılıp kullanılmadığı hususunun sorulduğu, ancak … tarafından herhangi bir cevap verilmediği, ayrıca davacı şirkete yazılan yazılarda da, tüketilen enerjinin …'tan talep edilmesi ve …'ın itiraz etmesi hâlinde ise enerjinin kesilmesi gerektiği belirtilmiş olması rağmen, davacı şirketçe bu konuda hiçbir girişimde bulunulmadığı,

enerji üretimi durmasına karşılık …'ın sorumluluğunda bulunan teçhizatların iç tüketime sebebiyet verdiği, dava konusu uyuşmazlık için bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği ileri sürülmüştür.

Davalı TEİAŞ tarafından, her ne kadar İdare Mahkemesi kararında şirketleri aleyhine bir hüküm bulunmasa da, kararın gerekçesinde, iç tüketime ilişkin şirketlerinin sorumluluğunda bulunduğu iddia edilen teçhizatlardan kaynaklanan tüketim miktarlarının tespiti hâlinde şirketlerine rücu yoluna gidilebileceğinin belirtilmiş olmasında ve şirketleri lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinde hukukî isabet bulunmadığı, Enerji Satış Anlaşması yürürlükte bulunduğu sürece söz konusu fatura bedellerinin ödenmesinden … Elektrik Üretim A.Ş.'nin sorumlu olduğu, bu kapsamda şirketlerinin hasım mevkiinde yer almaması gerektiği ileri sürülmüştür.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı ve davalı Bilgin Elektrik Üretim A.Ş. tarafından savunma verilmemiştir. Davalı TEİAŞ tarafından, davacı şirketçe, şirketleri yönünden Mahkeme kararının temyiz edilmesinde hukukî yarar bulunmadığı, bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: 09/07/2018 tarih ve 30473 (3. Mükerrer) sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 703 sayılı Anayasa'da Yapılan Değişikliklere Uyum Sağlanması Amacıyla Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 9. maddesinin (i) bendi ile 6444 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen Geçici 22. madde uyarınca davacı … Üretim A.Ş. bünyesine katıldığından, … A.Ş.'nin davacı sıfatıyla bakılan davada taraf olduğu görülmüştür.

HUKUKÎ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.