Danıştay 13. Daire E.2016/4752 K.2022/3424

Dava konusu istem: Davacı tarafından, Konya ili, Emirgazi ilçesi, … mevkii, … parsel sayılı taşınmazda kuracağı lisanssız elektrik üretim tesisi için başvurusunun 0,5 MW olarak kabul edilmesi için yapılan başvurunun cevap verilmemek suretiyle (zımnen) reddine ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. İdare Mahkemesi'nce verilen kararda; davacı tarafından, Konya ili, Emirgazi ilçesi, … mevkii, … parsel sayılı taşınmazda 1 MW kapasiteli lisanssız elektrik üretimi tesisi kurma istemiyle 31/12/2013 tarihinde.

Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye başvurulduğu, anılan dağıtım şirketince internet aracılığıyla 11/08/2014 tarihinde yayınlanan listede, davacının başvurusunun "olumlu" sonuçlandığının belirtildiği, söz konusu sonuca istinaden davacı tarafından 09/09/2014 tarihli dilekçe ile.

Elektrik Dağıtım A.Ş.'den çağrı mektubu talep edildiği, anılan başvurunun "bağlanabilirlik oranının 70'in altında bir değer olduğu, sisteme bağlanabilecek başka bir alternatifin de bulunmadığı, davacının lisanssız elektrik üretimi tesisi kurma talebinin, web sitesinde sehven olumlu olarak yayımlandığı" gerekçesiyle.

Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 25/12/2014 tarihli işlemiyle reddedildiği, akabinde davacı tarafından mağduriyetinin giderilmesi amacıyla bilgi edinme kapsamında davalı idareye birçok başvurunun yapıldığı, en son olarak da "…Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin sehven yaptığı hata nedeniyle, kendisinden sonra başvuruda bulunanların kapasitelerini 0,5 MW'ye çekerek başvurularının onaylandığı, bu başvurularla birlikte kapasitenin dolduğu,

kendisinin 1 MW'lik talebini 0, 5 MW olarak değiştirip lisansız elektrik üretiminden yararlanabilecek iken dağıtım şirketinin yaptığı hata nedeniyle hak kaybına uğradığı" belirtilerek lisanssız elektrik üretim başvurusunun 0,5 MW olarak kabul edilmesi istemiyle 01/09/2015 tarihli dilekçe ile davalı idareye başvurulduğu, anılan başvurunun zımnen reddi üzerine bakılan davanın açıldığı,

olayda, her ne kadar davalı idarenin dağıtım hizmetleri yönetmeliklerinin uygulattırılmasından ve dağıtım şirketlerinin iş ve işlemlerinin denetlenmesinden sorumlu olduğu açık ise de, lisanssız elektrik üretim faaliyetinde bulunmak isteyen kişilerin başvurularını alma, değerlendirme ve sonuçlandırma yetkisinin şebeke işletmecisine ait olduğu görülmekte olup, davacı tarafından, lisanssız elektrik üretim başvurusunun 0,5 MW olarak kabul edilmesi istemiyle doğrudan doğruya davalı idareye yapılan başvurunun,

davalı idarece değerlendirilmesinin ve sonuçlandırılmasının hukuken mümkün bulunmaması karşısında anılan istemin zımnen reddine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ilgili kanun ve yönetmeliklerde asıl sorumluluğun davalı idarede olduğunun düzenlendiği, dağıtım şirketlerine verilen görevlerin idarenin sorumluluğunu kaldırmadığı, kapasite dolmadan ilk baştaki 1 MW'lik talebini 0,5 MW olarak değiştirip lisansız elektrik üretiminden yararlanabilecek iken dağıtım şirketinin yaptığı hata nedeniyle hak kaybına uğradığı, davalı idarenin dağıtım şirketini denetleme görevi bulunması nedeniyle dağıtım şirketindeki usulsuzlük ve bu nedenle uğranılacak hak kayıplarından doğrudan sorumlu olduğu, dağıtım firmasında çalışan personelin kendisi ve yakınlarına hak sağladığı iddiaları kapsamında yapılan soruşturma ile ilgili Mahkemece bilgi istenilmediği, eksik inceleme yapıldığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.