Danıştay 13. Daire E.2019/2341 K.2021/2313

Dava konusu istem: Davacı şirkete ait LPG otogaz istasyonunda 13/04/2015 tarihinde yapılan denetimde, mevzuatta belirlenen nitelikleri haiz sorumlu müdür çalıştırılmadığının tespit edildiğinden bahisle 5307 sayılı Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Kanunu ve Elektrik Piyasası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 16. maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca davacı şirkete 83.839,00-TL idarî para cezası verilmesine ilişkin Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun (Kurul) … tarih ve … sayılı kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesi'nce verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; her ne kadar sorumlu müdür çalıştırılmadığından bahisle davacı şirkete idari para cezası verilmiş ise de, ceza verilmesine dayanak olarak gösterilen 13/04/2015 tarihli denetim tutanağında, sorumlu müdür çalıştırılmadığına ilişkin bir tespitin yer almadığı, LPG sorumlu müdür belgesinin ibraz edilmediği yönünde bir tespit bulunduğu, dava dosyasına sunulan Otogaz İstasyonu Sorumlu Müdür Tip Sözleşmesi'nde; sorumlu müdürün ... isimli şahıs olarak gösterildiği.

"Sözleşmenin süresi" başlıklı 10. maddesinde, sözleşme süresinin 1 yıldan az, beş yıldan çok olmayacak şekilde 01/08/2014 ile 01/08/2016 tarihleri arasında geçerli olduğununun düzenlendiği; davacı şirketin savunmasında ise, tasfiye sürecinde olan tesiste sorumlu müdür belgesi olmaksızın sözleşme ve sertifikaya dayanarak sorumlu müdür çalıştırmaya devam edildiğinin ifade edildiğinin görüldüğü;

denetim tarihi itibarıyla ne 5307 sayılı Kanun'da ne de Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Lisans Yönetmeliği ve Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Eğitim ve Sorumlu Müdür Yönetmeliği'nde sorumlu müdür belgesine sahip olma şartının aranmadığı,

15/12/2016 tarih ve 29919 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Eğitim ve Sorumlu Müdür Yönetmeliği'ne eklenen "LPG dolum tesisleri ve LPG otogaz istasyonları sorumlu müdür belgeleri" başlıklı 19/A maddesi ile mevzuattaki bu boşluğun dava konusu cezaya sebep fiilin tespit tarihi olan 13/04/2015 tarihinden sonraki bir tarih olan 15/12/2016 tarihinde doldurulduğu anlaşıldığından,

sorumlu müdür belgesi alma zorunluluğu getiren Yönetmelik kuralının, yürürlük tarihinden önceki bir olayda sorumlu müdür çalıştırılmadığı şeklinde yorumlanması suretiyle tesis edilen dava konusu Kurul kararında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle hukuka aykırı bulunan dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesi'nce; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALAR

Davalı idare tarafından, harçtan muaf olduklarından aleyhlerine harca hükmedilemeyeceği, söz konusu Yönetmelik düzenlemesinden önce de istasyonlarda sorumlu müdür çalıştırma yükümlülüğü bulunduğu, düzenleme ile var olan uygulamaya açıklık getirildiği, sorumlu müdürün sorumlu müdür belgesi sahibi olması gerektiği, denetim sırasında geçerli bir sorumlu müdür sözleşmesinin ve sorumlu müdür belgesinin ibraz edilemediği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.