Danıştay 13. Daire E.2020/34 K.2023/6161

Dava konusu istem: Bayilik lisansı sahibi davacıya ait akaryakıt istasyonunda 17/06/2014 ve 24/06/2014 tarihlerinde akaryakıt istasyonunda yapılan denetimde lisansı ile tanınan haklar dışında faaliyet göstererek otomasyon sistemi sağlıklı çalışmıyorken akaryakıt ikmaline devam edildiğinin tespit edildiğinden bahisle 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun 19. maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 72.751,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin ...tarih ve... sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (Kurul) kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesi'nce verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacıya ait akaryakıt istasyonunda bulunan tanklardan birinin otomasyon sistemine bağlı olmadan faaliyette bulunulduğu, denetim ekiplerince bir hafta sonra yapılan kontrol denetiminde tutulan tutanakta belirtilen eksikliğin giderilmiş olmasının bu hususu doğruladığı, söz konusu dönemde satış yapıldığının gerek denetim tutanakları gerekse de otomasyon verilerinden açıkça anlaşıldığı, davacının akaryakıt istasyonunu kapatarak bayiliğini sonlandırmış olmasının sorumluluğunu ortadan kaldırmadığı,

usulüne uygun soruşturma yapılarak davacının savunmasının alınmış olduğu hususları dikkate alındığında, petrol istasyonunda otomasyon sistemi sağlıklı çalışmamasına rağmen akaryakıt ikmaline devam edildiği gerekçesiyle verilen idari para cezasında hukuka aykırılık görülmediği;

Öte yandan, idari para cezalarının Kanun'da alt ve üst sınır belirtilmek suretiyle belirlendiği durumlarda, idari para cezası vermeye yetkili makamın takdir yetkisinin kullanırken kabahatin haksızlık içeriği ile failin kusur ve ekonomik durumunu göz önünde bulundurması ve hangi nedenle idari para cezasını üst sınırdan verdiğinin yargısal denetime imkân verecek şekilde somut olarak ortaya koyması gerektiği, ancak dava konusu edilen işlemde bu gerekçenin belirtilmemiş olması işlemi tek başına sakatlamaya yetmeyeceği, eylemin niteliği,

failin kusur derecesi vs gibi hususların dosya kapsamında anlaşılabildiği durumlarda davalı idarenin hangi gerekçe ile üst sınırdan idari para cezası verdiğinin sorgulanmasına gerek olmadığı, bu çerçevede işbu davaya konu uyuşmazlık kapsamında yaptırıma tabi tutulan eylemin kaçak akaryakıt satışına imkân tanıyabilecek nitelikte olması sebebiyle idari para cezasının üst sınırdan verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Ankara Bölge İdare Mahkemesi 8. İdari Dava Dairesi'nce; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, lehe yasa değişikliğinin uygulanması gerektiği, cezanın fahiş miktarda ve üst sınırdan verilmesinin hukuka aykırı olduğu, idari para cezasının usulüne uygun tebliğ edilmediği, ön araştırma ve soruşturma cihetine gidilmeden yaptırım uygulandığı, dağıtıcı dışında hiçbir ürün satın alınmadığı, alınan numunelerin ulusal marker seviyesinin geçerli çıktığı, teknik düzenlemelere uygun bulunduğu, otomasyon sisteminin çalışmadığına dair bir tespit bulunmadığı, sistemin kurulumu, işletimi ve kontrolünün tamamen dağıtıcının sorumluluğunda olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemesi kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.