Danıştay 2. Daire E.2021/10617 K.2022/6795

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

….

İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; … ve … günlü E:… sayılı ara kararlarıyla dava konusu yerin 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesi ve İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmeliğin 4. maddesi kapsamında işyeri niteliğinde bulunup bulunmadığının ve anılan mevzuat uyarınca şayet işyeri niteliğinde ise hangi sınıf işyeri kategorisine girdiğinin sorulduğu ve davalı idarenin 03/02/2015 evrak kayıt tarihli cevap dilekçesi ve ekinde sunulan tutanaklarda, dava konusu yerde ticari faaliyet gösterilmediğinin belirlendiği,

dolayısıyla Yönetmeliğin 4. maddesi kapsamında işyeri niteliğinde bulunmadığı ve faaliyette bulunması için "işyeri açma ve çalışma ruhsatı" almak zorunda olmadığı anlaşılan dava konusu yere ilişkin olarak tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; Encümen kararının idari yaptırım niteliğinde bulunduğu ve adli yargının yetkili olduğu, ayrıca vergi mükellefi olup olmadığı ve kolluk marifetiyle ticari faaliyette bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın eksik incelemeyle hüküm kurulduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmiştir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulu'nun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 1. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Danıştay Onuncu Dairesine gönderilen, daha sonra anılan Daire tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve Vergi Mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.