Danıştay 2. Daire E.2021/13539 K.2022/5508

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

.

İdare Mahkemesinin Danıştay (Kapatılan) Onyedinci Dairesinin 26/10/2015 günlü, E:2015/562, K:2015/4299 sayılı bozma kararına uyarak verdiği temyize konu kararıyla; davacının 01/09/2008 yılında tuvaleti işletmeye başladığının tespiti üzerine, davacının dava konusu ödeme emrinde belirtilen ve 01/09/2008-31/12/2008 tarihlerini içeren dönem için belediye adına kayıtlı taşınmazı işgal etmesi nedeniyle sorumlu olacağı, daha önceki dönemde fuzulen işgal ettiğine dair somut kanıt bulunmadığı, 2008 yılına ilişkin ecrimisil bedelinin 2.500,00-TL olarak belirlendiği,

davacının sorumlu olacağı ecrimisil bedelinin işgal dönemine göre (6,83x122 ) 833,26-TL olarak hesaplandığı dikkate alındığında, davacı adına düzenlenen 10.200,00-TL ödeme emrinin 833,26-TL'ye ilişkin kısmında hukuka aykırılık bu kısmı aşan 9.366,74-TL kısmında ise hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle, dava konusu ödeme emrinin, 9.366,74-TL'lik kısmı yönünden işlemin iptaline, 833,26-TL'lik kısmı yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, dava konusu ödeme emrine dayanak ecrimisil ihbarnamesine karşı dava açılmadığından, ecrimisil alacağının kesinleştiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Onuncu Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.