Danıştay 2. Daire E.2021/2971 K.2021/5274

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

Danıştay Beşinci Dairesinin 16/01/2019 günlü, E:2016/21886, K:2019/438 sayılı bozma kararına uyularak ...

İdare Mahkemesince verilen temyize konu karar ile; komiserlik rütbesinde bekleme süresini 30/06/2003 tarihinde tamamlayan davacının durumunda olduğu gibi Merkez Değerlendirme Kurulunun karar yılı (2012) öncesindeki yıllarda bekleme sürelerini dolduran ilgililerin rütbe terfi değerlendirmeleri karara bağlanırken; bekleme sürelerini doldurdukları ilgili yıla ilişkin terfi edecekler listesi oluşturulup bu liste ile sınırlı olarak liyakat değerlendirmesi yapılarak terfi edeceklerin belirlenmesi,

o yılda bir üst rütbeye terfisine karar verilenler varsa bunlar dışarıda bırakılarak bir sonraki yıla ilişkin terfi edecekler listesi oluşturulup yine bu liste ile sınırlı olarak liyakat değerlendirmesi yapılarak terfi edeceklerin belirlenmesi ve bu şekilde her yıl için ayrı ayrı değerlendirme yapıldıktan sonra Değerlendirme Kurulunun karar aldığı yıla ilişkin terfi edecekler listesinin oluşturulup bu son liste üzerinden liyakat ölçütlerine göre o yıla özgü değerlendirme yapılması gerektiği, buradan hareketle,

bekleme süresini 30/06/2003 tarihi itibarıyla tamamlayan davacı hakkında da oluşturulan bu listelere göre sırasıyla 2003 ve 2004 yıllarının her biri için ayrı ayrı değerlendirme yapılmak suretiyle komiser rütbesine söz konusu tarihler itibarıyla terfi ettirilip ettirilmeyeceği hususunda bir karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı,

Davacının işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarına yönelik talebine gelince; Her ne kadar davacının 2004 yılı itibarıyla bir üst rütbeye terfi ettirilmemesine dair dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığına karar verilmiş ise de, kararın davacının doğrudan bir üst rütbeye terfi ettirilmesi sonucunu doğurmayacağı ve yargı kararı çerçevesinde davalı idare tarafından yeni bir değerlendirme yapılması gerektiği açık olduğundan, davacının tazminat talepleri hakkında bu aşamada karar verilmesine olanak bulunmadığı gerekçesiyle, dava konusu işlemin iptaline; davacının tazminat istemleri yönünden karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; Emniyet Genel Müdürlüğü Merkez Değerlendirme Kurulunca, liyakat koşullarını belirlemedeki takdir yetkisi ve rütbe terfilerinde dikkate alınacak diğer hususlar ile mahkeme emsal kararları göz önünde bulundurularak davacının komiser yardımcısı rütbesinden komiser rütbesine 30/06/2003 ve 30/06/2004 tarihleri itibariyle terfi durumlarının görüşüldüğü ve ilgili mevzuat hükümleri doğrultusunda yapılan değerlendirme sonucunda hakkında ayrı ayrı “Terfi etmez.” kararları verildiği ileri sürülerek, yasalara aykırı olarak verildiği değerlendirilen İdare Mahkemesi kararının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Davacı tarafından; davalı idarenin temyiz dilekçesinde ileri sürülen hususların Mahkeme kararının bozulmasını gerektirecek nitelik taşımadığı, bu nedenle, hukuki dayanaktan yoksun temyiz talebinin reddi gerektiği yolunda cevap verilmiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmüştür.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince; Danıştay Beşinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, dosyanın tekemmül ettiği anlaşıldığından davalı Emniyet Genel Müdürlüğünün yürütmenin durdurulması istemi hakkında bir karar verilmeksizin, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.