Danıştay 2. Daire E.2021/3235 K.2023/3227

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

.

İdare Mahkemesince, Danıştay Beşinci Dairesi'nin 10/01/2019 günlü, E:2018/2351, K:2019/217 sayılı bozma kararına uyularak verilen temyize konu kararla; adli mukayyit olarak görev yapan davacının, polis merkez amirliğinin kasasına kaldırılan buluntu parayı, farklı bir iş için kasayı açtığı sırada yerinde görmediği ve yemekhanede yemek yediği esnada paranın ortadan kaybolduğuna dair konuşmalar duymasına rağmen, durumu ciddiye almayarak ve üstlerine konuyla ilgili bilgi vermeyerek görevini savsakladığı,

Emniyet Teşkilatı Disiplin Tüzüğünün 13. maddesi kapsamına giren ve kınama cezasını gerektiren söz konusu fiili nedeniyle anılan madde uyarınca daha ağır bir ceza uygulanarak 16 ay uzun süreli durdurma cezasının verilmesini gerektiren nedenler açıkça ortaya konulmaksızın tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle işlemin iptaline hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; disiplin cezalarının amacının, çalışma düzeninin gereklerine uyumu sağlamak ve düzeni korumak olduğu, hizmeti yürüten personelin birlik ve beraberlik içinde belli ilkelere bağlı kalarak hizmet vermesinin amaçlandığı bu halde tesis edilen işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek İdare Mahkemesi kararının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Cevap verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay Beşinci Dairesi tarafından, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü, K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.