Danıştay 2. Daire E.2021/9955 K.2023/5345

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti

... İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri uyarınca tecil edilmiş bir mahkumiyet kararının, devlet memurluğuna alınmak için bir engel oluşturmadığı gibi, halen devlet memuru olan kişiler hakkında da 657 sayılı Kanun'un 98/b maddesi uyarınca göreve son verme işleminin uygulanamayacağı, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri uyarınca verilen mahkumiyet kararı ertelenmiş olsa bile,

denetim süresinin getirilen yükümlülüklere uygun ve iyi halli olarak geçirilmesi durumunda cezanın infaz edilmiş sayılacağı, bu halde mahkumiyete bağlanan hak yoksunluklarının ortaya çıkacağı ve 657 sayılı Kanun'un 48/A-5 maddesi uyarınca kasten işlenen bir suçtan dolayı 1 yıldan fazla hapis cezası alanların, cezası ertelense dahi devlet memuru olamayacağı ve hali hazırda devlet memuru olanların anılan Kanun'un 98/b maddesi uyarınca görevlerine son verilebileceği;

her ne kadar, 657 sayılı Kanun'un 48/A-5 maddesindeki ''tecil edilmiş hükümler hariç olmak üzere'' ibaresi, 08/02/2008 günlü, 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 317. maddesi ile çıkarılmış olsa da, yeni Türk Ceza Kanunu ile ertelenen mahkumiyet kararları neticesinde cezaların infaz edilmiş sayılması karşısında, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun ile uygulanma kabiliyetinin kalmadığı,

yani yeni Türk Ceza Kanunu uyarınca ceza alan ve fakat yine aynı Kanun uyarınca cezası ertelenen devlet memurlarının, kasten işlediği bir suçtan dolayı bir yıldan fazla süreyle almış olduğu hapis cezası uyarınca, işlediği fiilin tarihine ya da işlem tarihine bakılmaksızın, 657 sayılı Kanun'un 98/b maddesi uyarınca görevlerine son verilebileceği;

bu durumda, 13/10/2007 tarihinde işlemiş olduğu "kasten yaralama" suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-d ve 51. maddeleri uyarınca "1 yıl, 6 ay" hapis cezası ile cezalandırılarak bu cezası ertelenen ve Yargıtay incelemesi ile mahkumiyeti kesinleşen davacının, memurluğa alınmadaki şartları sonradan yitirmesi karşısında, 657 sayılı Kanun'un 98/b maddesi uyarınca görevine son verilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı; nitekim Danıştay Onikinci Dairesinin 21/01/2014 günlü, E:2013/11328 sayılı kararının da bu yönde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından; ceza mahkemesinde cezalandırılmasına konu fiilin 13/10/2007 tarihinde işlendiği, bu tarih itibarıyla 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 48/A-5 maddesinin 3697 sayılı Kanunla değişik halinin yürürlükte olduğu ve bu maddenin bu halinde "tecil edilmiş hükümler hariç" ifadesinin bulunması nedeniyle madde metninde sayılmayan suçlar bakımından tecil edilmiş cezaların memuriyete engel oluşturmayacağı, madde metnini değiştiren 5728 sayılı Kanun'un 08/02/2008 tarihinde yani cezaya konu fiilin işlenmesinden sonra yürürlüğe girmesi nedeniyle kendisine uygulanamayacağı, Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun E:1990/2 sayılı kararının da iddialarını destekler nitelikte olduğu, ceza mahkemesi kararında memur olmasının gözetilerek cezanın ertelendiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN CEVABI

Temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İkinci Dairesince, Danıştay (Kapatılan) Onaltıncı Dairesi tarafından Danıştay Başkanlık Kurulunun 01/08/2016 günlü, K:2016/32 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 1. fıkrası uyarınca ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Danıştay Beşinci Dairesine, Danıştay Beşinci Dairesinin 15/12/2016 günlü, E:2016/20901, K:2016/10890 sayılı gönderme kararıyla Danıştay Onikinci Dairesine, Danıştay Onikinci Dairesinin 05/07/2017 günlü, E:2017/1349, K:2017/3536 sayılı gönderme kararıyla Danıştay Beşinci Dairesine, Danıştay Beşinci Dairesi tarafından ise, Danıştay Başkanlık Kurulunun 18/12/2020 günlü,

K:2020/62 sayılı kararının "Ortak Hükümler" kısmının 6. fıkrası uyarınca, ayrıca bir gönderme kararı verilmeksizin Dairemize iletilen dosyada, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden davacının yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.