Danıştay 3. Daire E.2006/1160 K.2006/2911

İstemin Özeti

Davacı şirketin nezdinde çalıştırdığı işçilere yılda dört kez net aylık tutarında ödenen ikramiyeleri beyan etmediği görüşüyle adına Eylül 2001 dönemi için re'sen salınan vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisini; iş mevzuatı yönünden Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişi tarafından 10.5.2004 tarihinde yapılan genel nitelikli inceleme sonucu davalı idareye işçilere ikramiye ödendiği hususunu bildiren yazı ve ekindeki işçi ücret listesi esas alınarak re'sen tarhiyat yapıldığının anlaşıldığı,

vergi incelemesi yapmaya yetkili olmayan iş müfettişince düzenlenen rapora dayanılarak ve davalı idarece veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar tarafından herhangi bir araştırma yapılmaksızın ikramiyeler üzerinden tevkifat yapılmadığı sonucuna ulaşılamayacağı gibi ortalama 200 kişinin istihdam edildiği iş yerinde sadece 5 işçiden alınan ifadenin tüm çalışanlara teşmil edilemeyeceği gerekçesiyle kaldıran.

Vergi Mahkemesinin … gün ve E:…, K:…sayılı kararının; iş müfettişi tarafından, yapılan ikramiye ödemelerinin şirket çalışanları nezdinde tutanağa bağlanarak ifadelerinin alınması ve bu ödemelerin ücret bordrolarında gösterilmemesi karşısında takdir komisyonu kararına dayanılarak salınan vergi ve kesilen cezada yasaya aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek bozulması istenmiştir.

Savunmanın Özeti : Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

Tetkik Hakimi : …

Düşüncesi : Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar Vergi Mahkemesi kararının bozulmasını sağlayacak durumda bulunmadığından, temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

Savcı : …

Düşüncesi : İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49'uncu maddesinin birinci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir.

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen Mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Üçüncü Dairesince işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Vergi Usul Kanununun, vergi kanunlarının uygulanması ve ispatı düzenleyen 3'üncü maddesinin (B) bendinde; vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu ve yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, kurala bağlanmıştır. Aynı Kanunun 74'üncü maddesinin a-1 bendinde, yetkili makamlar tarafından istenilen matrah ve servet takdirlerini yapmak takdir komisyonunun görevleri arasında sayılmış, 75'inci maddenin birinci fıkrasında, takdir komisyonunun 74'üncü maddedeki görevleri dolayısıyla bu Kanunda yazılı inceleme yetkisini haiz olduğu kabul edilmiştir.

Dava konusu vergilendirmenin, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Müfettişliği tarafından davacı şirketin iş yerinde 10.5.2004 tarihinde yapılan inceleme teftişi sırasında, işçilere 3, 6, 9 ve 12'nci aylarda olmak üzere yılda dört net aylık tutarında ikramiye ödendiğinin tespit edildiği, ancak bunun ücret bordrolarında gösterilmediği hususunun 27.5.2004 gün ve 32 sayılı yazıyla …. Defterdarlığına bildirilmesi üzerine sözü edilen ikramiyelerin beyan edilmediği ve tevkifat yapılmadığı saptanarak takdir komisyonunca yazı ekindeki ücret listesi esas alınarak takdir edilen matrah farkı üzerinden yapıldığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen kanun hükümleri uyarınca iş müfettişi tarafından tespit edilen verilerin done alınarak düzenlendiği anlaşılan takdir komisyonu kararının iş müfettişince düzenlenen rapora dayanması neden gösterilerek verilen karar hukuka uygun düşmemiştir,

Vergi Usul Kanununun 3'üncü maddesinin (B) bendindeki yazılı kural, iş müfettişi tarafından saptanan hususların, davacı şirketin istihdam ettiği işçilere ödenen ücret ve ücret sayılan ödemelerin kanıtı olarak kabulünü gerektirmektedir.Bu nedenle vergi mahkemesince, takdire done alınan tespitlere ilişkin iş müfettişi raporu ve ekleri, ifade tutanakları ve diğer bilgi ve belgeler getirtilerek işçilere ikramiye ödenip ödenmediği yönünden inceleme yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu yolda bir inceleme yapılmaksızın karar verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiştir.