Danıştay 3. Daire E.2017/3139 K.2021/329

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım hasılatı ile faiz gelirini kayıt ve beyan dışı bırakması nedeniyle 2010 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353.maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı adına düzenlenen ihbarnamelerin bilinen adresinde bulunamaması nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca 30/12/2015 tarihinde kapıya yapıştırılmak ve mahalle muhtarına bırakılmak suretiyle tebliğ edildiği, söz konusu ihbarnamelerden 15/01/2016 tarihinde haberdar olunduğu belirtilerek bakılan davanın açıldığı anlaşılan olayda, yapılan tebligatın 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 93. maddesi ve devamı hükümlerine uygun olmadığı dikkate alındığında, zamanaşımı süresi geçirildikten sonra davacı tarafından öğrenildiğinin kabulü gereken salınan vergi ve kesilen cezada hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu tarhiyat ve özel usulsüzlük cezası kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tebligat usulsüz olsa dahi davacı tarafından öğrenildiği tarihin tebliğ tarihi sayılacağı, vergi inceleme raporu doğrultusunda yapılan tarhiyatın ve kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.