Danıştay 3. Daire E.2017/3817 K.2021/945

Dava konusu istem: Davacı adına, defter ve belgelerinin gerçek durumu yansıtmaması nedeniyle takdir komisyonun kararlarına dayanılarak 2009 yılının Nisan-Haziran, Temmuz-Eylül ve Ekim-Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması ve tarhiyatın dayanağı takdir komisyonu kararlarının iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Takdir komisyonunca, işin türü, işyeri mevkii, emsali mükelleflerin beyan durumu ve benzeri tüm faktörler şeklindeki ifadelere yer verilmek suretiyle inceleme ve araştırma gerçekleştirilmeksizin ve hiçbir somut veri ortaya konulmaksızın takdir edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı, takdir komisyonu kararı kesin ve yürütülebilir nitelikte bir işlem olmadığından davanın bu bakımdan esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmış, takdir komisyonu kararları yönünden ise dava incelenmeksizin reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının, tarhiyatın kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Takdir komisyonu kararına istinaden takdir edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı, takdir komisyonu kararının 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda belirtilen şekil şartlarını haiz olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ..'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.