Danıştay 3. Daire E.2017/4207 K.2021/5746

Av. …, Av. …

İSTEMİN KONUSU

… Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı site yönetimi adına, çalışanların ücret gelirlerini beyan etmediğinden bahisle 2011 ila 2013 yıllarının tüm dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisi ile fer'isinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Site yönetimlerinin 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. maddesi uyarınca, tüzel kişiliği ve ticari faaliyeti olup olmadığına bakılmaksızın ödemeyi yapan "sair kurumlar" arasında değerlendirilmesi gerektiği, adına ödeme yapılan personelin yürüttükleri işin niteliği dikkate alındığında, hizmet erbabı olarak değerlendirileceği dolayısıyla gerçekleştirilen ödemelerin gelir vergisi tevkifatına tabi olduğu ancak fer'isinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle gelir (stopaj) vergisi tarhiyatı yönünden dava reddedilmiş, fer'isi ise kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davalı idare istinaf başvurusu, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının fer'i vergi borcunun kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddedilmiş, davacı site yönetiminin 193 sayılı Kanun'un 94. maddesinde tevkifat yapmakla yükümlü kişiler arasında sayılmadığı,

söz konusu madde kapsamında "sair kurum" olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı ve ticaret mahalli olmayan sitede çalışanların gelirlerinin aynı Kanun'un 23. maddesinin 6. fıkrasına kapsamında gelir vergisinden istisna edilmesi gerektiğinden dava konusu gelir (stopaj) vergisi tarhiyatının hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle Vergi Mahkemesi kararının davanın reddine ilişkin hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra gelir (stopaj) vergisi tarhiyatı da kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine göre site yönetimlerinin 193 sayılı Kanun'un 94. maddesinde sayılan "sair kurumlar" olarak değerlendirilmesi gerektiği, dava konusu tarhiyatlara konu çalışanların aynı Kanun'un 23. maddesinin 6. fıkrasına kapsamında ücret istisnası kapsamında olmadıkları ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X)- KARŞI OY

Vergi tevkifatı yapma zorunluluğu bulunan kişi ve kurumların düzenlendiği 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94. Maddesi kapsamında yer alan "sair kurumlar" ibaresinin, kamu idare ve müesseseleri ile iktisadi müesseselerden sonra, ticaret şirketleri, iş ortaklıkları, iktisadi işletmeler, gerçek gelirlerini beyan etmeye mecbur olan ticaret ve serbest meslek erbabı, zirai kazançlarını bilanço veya zirai işletme hesabı esasına göre tespit eden çiftçilerden önce yer aldığı dikkate alındığında, tevkifat yapmakla sadece ticari nitelikte kazanç sağlama amacı gösteren kişi ve kurumların sorumlu olmadığı,

olağan site faaliyetleri ile ilgili olarak iş gücü temin eden davacı site yöneticiliğinin de tevkifat yapması, dolayısıyla beyanname vermesi gerektiğinden davalı idare temyiz isteminin kabulü ile Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği oyuyla Daire kararına katılmıyorum.