Danıştay 3. Daire E.2018/2311 K.2021/5465

Dava konusu istem: Davacının muhtelif vergi borçlarının tahsili amacıyla İstanbul İli, Üsküdar İlçesi, … Mahallesi, … ada, … parsel … nolu bağımsız bölümde bulunan taşınmazına uygulanan haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 70. maddesinin 11. bendinde, borçlunun haline münasip evinin haczedilemeyeceği, ancak evin değeri fazla ise bedelinden haline münasip bir yer alınabilecek miktarı borçluya bırakılmak üzere haczedilerek satılabileceğinin kurala bağlandığı, daha önce uygulanan hacze karşı açılan davada davalı idare tarafından yeterli tespit yapılmadan haciz işlemi uygulandığı gerekçesi ile haczin kaldırıldığı, bunun üzerine davalı idarece gerçekleştirilen araştırmada evin değerinin 450.000-TL ile 500.000-TL arasında değiştiğinin saptandığı,

her ne kadar davacının mernis adresinin farklı olduğu belirtilmiş ise de bu adreste yer alan gayrimenkulün davacıya ait olup olmadığı veya davacıya ait haczedilebilecek başka bir menkul, gayrimenkul bulunup bulunmadığı hususunda bir araştırma gerçekleştirilmeksizin uygulanan hacizde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu haciz kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Haciz işleminin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.