Danıştay 3. Daire E.2018/4572 K.2021/5076

Dava konusu istem: Davacının, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirmesi nedeniyle bu faturalara konu katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca adına 2008 yılının Şubat ila Aralık dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ve cezalarla ilgili ihbarnamelere dair tebliğ alındısı 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 102. maddesine uygun şekilde tutanak haline getirilmediğinden ilanen tebliğ koşullarının oluştuğundan söz edilemeyeceği, ilana ilişkin muhtarlık yazışmaları ve ilan askı indirme tutanaklarının bulunmadığı da davalı idare tarafından beyan edildiğinden, dolayısıyla usulüne uygun yapılmayan tebligat nedeniyle borç sorgusu sırasında haberdar olunduğu anlaşılan ve beş yıl içerisinde mükellefe usulüne uygun tebliğ edilmeyen vergi ve cezaların zaman aşımına uğradığı gerekçesiyle dava konusu vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının bilinen adreslerinde bulunmadığının tespit edilmesi üzerine ilanen tebligat yoluna gidildiği, ilanen tebligatın usulüne uygun olarak yapıldığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü;

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.