Danıştay 3. Daire E.2018/4880 K.2021/3076

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen … tarih ve … takip numaralı ödeme emrinin; 2016 yılının Ocak-Mart dönemine ait geçici vergi ile 2016 yılının Mart dönemine ait gelir (stopaj) vergisine yönelik kısmının iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Ödeme emri içeriği geçici vergiye ilişkin olarak davacının 16/05/2015 tarihinde mahsup dilekçesi verdiği, 24/10/2016 tarihinde dava açıldıktan sonra 27/10/2016 tarihinde iade alacağından mahsup yoluyla ödendiği, 2016 yılının Mart dönemine ait gelir (stopaj) vergisine yönelik davalı idarece Mahkemelerinin ara kararı üzerine verilen cevapta, 13/04/2017 tarihli düzeltme fişiyle söz konusu borca ilişkin mahsuben ödemenin yapıldığı anlaşıldığından bu haliyle ödenmemiş bir kamu alacağının varlığından söz edilemeyeceği gerekçesiyle ödeme emrinin dava konusu edilen kısmı iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu kamu alacaklarının dava henüz sonuçlanmadan iade alacaklarına mahsup edilerek ödendiği göz önüne alındığında dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilerek vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken davanın kabulü ile davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge İdare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.