Danıştay 3. Daire E.2018/5379 K.2021/5942

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, ortaklarına verdiği ödünç paralar için faiz tahakkuk ettirmeksizin transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımı yaptığı yolundaki tespitleri içeren cevaplı raporun done alındığı takdir komisyonu kararlarına istinaden 2010 ve 2011 yılları için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile aynı yılların Ekim ila Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Takdir komisyonu tarafından inceleme ve araştırma yetkileri ve yükümlülükleri kullanılmadan soyut ve genel ifadelere yer verilerek, matrahın dayanağı, hesaplama yöntemi ve izahı somut olarak belirtilmeden sadece ilgili cevaplı rapora atıfla yetinilerek takdir edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket hesaplarının kurumlar vergisi yönünden incelemesi neticesinde ilgili hesap döneminde ortaklarına verdiği ödünç paralar için faiz hesaplamayarak, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinde yer alan hükümler uyarınca transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü kazanç dağıtımı yaptığı, kurum ortaklarına hesaplaması gereken faiz için belge düzenlemediği ve yasal defterlerine hasılat kaydetmediğinden yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.