Danıştay 3. Daire E.2018/6417 K.2022/501

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, hasılatının bir kısmını kayıt ve beyan dışı bıraktığı ve tek düzen hesap planına uymadığı yönünde saptamalar içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2010 yılının Ocak ve Aralık dönemi için re'sen salınan katma değer vergisi ve tekerrür hükümleri gereğince artırılarak Ocak dönemi için üç kat, Aralık dönemi için ise bir kat kesilen vergi ziyaı cezası ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353. maddesinin 1. ve 6. bentleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Savunma dilekçesinde, 2010 yılı Ocak dönemi için salınan katma değer vergisine ilişkin ihbarnamenin sehven düzenlendiğinin anlaşılması üzerine iptal edildiği bildirildiğinden davanın bu kısmı hakkında karar verilemeyeceği, vergi inceleme raporunda satış ve teslime konu edilmeksizin belgesiz olarak satışı gerçekleştirilen MC 90 ve asfalt ürününe %18 oranında katma değer vergisi uygulandığı,

bilirkişi raporu uyarınca gerçekte olmayan alışların çıkartılması suretiyle belgesiz satışa konu edinilen asfalt ürünü penetrasyon asfalt olarak değerlendirilerek bu kısma %1 oranında katma değer vergisine tabi tutulması sonucu ulaşılan katma değer vergisinin 64.414,01-TL'lik kısmının hukuka uygun olduğu, fazlasında ise hukuka uygunluk görülmediği,

Nisan 2006 dönemine ait olup 2009 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınabileceği, somut tespit olmaksızın özel usulsüzlük cezası kesilemeyeceği, tek düzen hesap planına uymadığından kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle tarhiyatın, 2010 yılı Aralık dönemine ilişkin kısmı azaltılmış, 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 6. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden dava reddedilmiş, 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası kaldırılmış, Ocak 2010 dönemine ilişkin kısmı yönünden ise karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvuruları usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının, tarhiyatın, Ocak 2010 dönemine ilişkin kısmı yönünden karar verilmesine yer olmadığı, tarhiyatın, 2010 yılı Aralık dönemine ilişkin kısmının azaltılması ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353. maddesinin 1.bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması,

353. maddesinin 6. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkralarının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddedilmiş, 2009 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezası ancak 31/12/2014 tarihinine kadar kesilecek vergi ziyaı cezası için tekerrüre esas alınabileceğinden 2015 yılı içinde kesilen vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılarak kesilmesinde hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle,

davacı istinaf başvurusu bu yönden kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararının vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra vergi ziyaı cezasının sözü edilen kısmı kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının açılış kaydında "153-Ticari Mallar" hesabının borcunda yer alan yaklaşık 1,4 milyon TL bakiye borcun "157- Diğer Stoklar Hesabı"na nakledildiği, alış olmadığı halde aynı hesaba yeni kayıtlar yapıldığı, kayda ilişkin olarak alacaklandırılan hesabın ise "102- Bankalar Hesabı" olduğu tespit edildiği, dönem sonunda maliyet hesaplarına intikal ettirilen hesabın yaklaşık 1 milyonluk kısmının ise "540-Yasal Yedekler" "542- Olağanüstü Yedekler" hesabı borçlandırılmak suretiyle kayıtlardan çıkarıldığı,"157 Diğer Stoklar" hesabından çekilen 990.000,00-TL'lik emtiaya ilişkin olduğu,

hasılat farkı olarak tespit edilen 1.170.942,60 TL den belgesiz satışa konu edildiği tespit edildiğinden tarhiyatın ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353. maddesinin 1.bendi kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu, kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınabileceği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri değinilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.