Danıştay 3. Daire E.2018/668 K.2020/4645

Dava konusu istem: Davacı adına, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirmesi nedeniyle sözü edilen faturalara konu indirimlerin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2010 yılının Ağustos dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Tarhiyata ilişkin ihbarnamenin davacının bilinen adresinde tebliğ edilemediğinden bahisle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21.maddesine göre mahalle muhtarına bırakılmak suretiyle tebliğ edildiği, sonrasında 14/01/2016 tarihinde muhtarlıktan alınarak söz konusu tarhiyattan haberdar olunduğunun anlaşıldığı olayda, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun ilgili hükümleri yerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu gereğince yapılan tebligat usulsüz olduğundan öğrenildiği beyan edilen cezalı verginin 14/01/2016 tarihinde tebliğ edildiğinin kabulü gerekeceğinden, 31/12/2015 tarihinde zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle tarhiyat kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Katma değer vergisi indiriminden yararlanabilmek için indirim konusu yapılacak işlemle ilgili faturanın sahte olmaması gerektiği, sahte faturanın 213 sayılı Kanun'un 229.maddesinde tanımlanan geçerli bir fatura olarak kabul edilemeyeceği, indirimlerin reddi suretiyle yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.