Danıştay 3. Daire E.2018/6691 K.2022/69

Dava konusu istem: Davacının, ortağı olduğu … İthalat ve İhracat Limited Şirketi'nin vergi borçları nedeniyle banka hesabına uygulanan haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu haczin dayanağı ödeme emirlerinin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'ndaki tebligatla ilgili düzenlemelere uyulmaksızın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ alındısı mahalle muhtarına imzalatılmak ve haber kağıdı kapıya yapıştırılmak suretiyle tebliğ edildiği dikkate alındığında, ortada usulüne uygun olarak yapılmış bir tebligattan söz edilemeyeceğinden davacının banka hesabına uygulanan hacizde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle haciz kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu şirketin kanuni temsilcisi tarafından vergi borcu yapılandırıldığı halde ilk iki taksidin ödenmediği, şirket ortağı olan davacı adına düzenlenen ödeme emirleri Mernis adresinde bulunamadığından ilanen tebliğ edildiği dolayısıyla uygulanan hacizde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Mernis adresinde geçici olarak bulunmadığı dönemde koşulları oluşmadığı halde ödeme emirlerinin ilanen tebliğ edildiği, usulsüz olarak tebliğ edilen kamu alacağının tahsili için banka hesabının haczedilmesinin hukuka uygun olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin kabulüyle Vergi Dava Dairesinin kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü eilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.