Danıştay 3. Daire E.2019/2276 K.2020/5310

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, alışlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirmek suretiyle kazancını aşındırması nedeniyle takdir komisyonunca takdir edilen matrah üzerinden 2007 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 31. maddesi uyarınca takdir komisyonu kararlarının gerekçeli olması ve belirlenen matrahın takdir komisyonunca yapılacak inceleme ve araştırmaya dayanması, gerçek miktarın bulunması, bunun mümkün olmaması halinde gerçeğe en yakın matrahın tespit edilmesinin gerektiği, olayda sahte olduğu iddia edilen faturaların davacının ticari faaliyetle ilgili olup olmadığı, gerçek bir gider teşkil edip etmediği ortaya konulmaksızın yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının sahte belge düzenleyicisi mükelleflerden temin ettiği faturaları kayıtlarına almak suretiyle dönem matrahını aşındırdığı, alımların gerçekliğine ilişkin ispat yükünün davacıya ait olduğu, davacı tarafından bu yönde kanıt sunulmadığı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu faturaları tanzim eden firmalar hakkındaki tespitler değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Defter ve belgeleri üzerinde inceleme yapılmadığı, olayda re'sen tarh nedeninin bulunmadığı, vergi dairesince mükellefiyetinin re'sen terkin edildiği tarihten sonra ticari bir faaliyetinin bulunmadığı, eksik inceleme ve araştırma sonucunda yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık olmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'IN DÜŞÜNCESİ:Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.