Danıştay 3. Daire E.2019/2637 K.2022/739

Dava konusu istem: Davacının banka hesabına, kanuni temsilcisi olduğu ... Temizlik Petrol Gıda Nakliye İnşaat Elektronik Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin muhtelif vergi borçlarının tahsili amacıyla uygulanan e-haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu haczin dayanağını oluşturan ve davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen ödeme emirlerinin ilanen tebliğ edildiği ancak ödeme emirlerine ilişkin tebliğ alındısının, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 102. maddesinde belirtilen şahıslara imzalatılmak suretiyle usulüne uygun biçimde düzenlenmediği, bu haliyle ödeme emirlerinin ilanen tebliğ koşullarının oluştuğundan ve kamu alacağının kesinleştiğinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle dava konusu haciz kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hacze konu olan kamu alacaklarının ... Temizlik Petrol Gıda Nakliye İnşaat Elektronik Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nden tahsil edilememesi nedeniyle kanuni temsilci sıfatıyla davacıdan aranıldığı, davacının 29/09/2004 tarihinden itibaren şirketin kanuni temsilcisi olan davacının söz konusu kamu alacaklarının ilgili olduğu dönemler için sorumluluğunun bulunduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve hukuka uygun olan Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.