Danıştay 3. Daire E.2019/2684 K.2021/1412

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlemek suretiyle bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı ve bir kısım sahte faturaları maliyet kayıtlarında muhasebeleştirdiği yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporu uyarınca 2009 yılının Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu tarhiyata ilişkin ihbarnamenin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun tebliğe ilişkin hükümleri uyarınca tebliği gerekirken 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca 31/12/2014 tarihinde tebliği usulsüz olduğundan 31/12/2014 tarihine kadar davacı şirkete usulüne uygun olarak tebliğ edilmeyen cezalı verginin zaman aşımına uğradığı gerekçesiyle tarhiyat kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge düzenlediği ve kullandığı hususlarının somut tespitlerle ortaya konulduğu, 213 sayılı Yasa'nın tebliğe ilişkin hükümlerinde 7201 sayılı Kanuna göre yapılan tebligatın geçersiz olacağı yönünde bir düzenleme bulunmadığı, zira 213 sayılı Yasa'nın 102. maddesinde 01/01/2018 tarihinde yapılan değişiklik ile benzer bir uygulamanın ihdas edildiği, dava konusu tarhiyatta hukuka aykırılık olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İdare tarafından ileri sürülen temyiz sebeplerinin soyut ve hukuki dayanaktan yoksun olduğu, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde teminat altına alınan hak arama ve hukuki güvenlik ilkelerini koruyucu mahiyetteki kararda hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.