Danıştay 3. Daire E.2019/2882 K.2021/3408

Dava konusu istem: Davacının, 2015 yılının Eylül dönemine ait ihracat istisnasından doğan katma değer vergisi alacağına yönelik mahsuben iade talebinin yüklenilen katma değer vergilerinin sahte belgelere dayandığından bahisle reddi yolunda tesis edilen ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporu ve iade talebine ilişkin olarak düzenlenen vergi inceleme raporundaki tespitler ile … ve … hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarında yer alan saptamalar, ilgili dönemdeki alımlara ilişkin faturaların sahte olduğunu gösterdiğinden katma değer vergisinin gerçek yüklenime dayanmadığı, dolayısyla dava konusu işlemde hukuka aykırlık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Alım yapılan firmalarla ilgili olarak düzenlenen vergi tekniği raporlarında aynı ifadelere yer verildiği, somut bir kanıt olmadan sadece kanaate dayanıldığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacının alım gerçekleştirdiği mükellefler hakkında düzenlenen raporlarla katma değer vergilerin gerçek bir yüklenime dayanmadığı ortaya konulduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge İdare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.