Danıştay 3. Daire E.2019/4492 K.2022/2171

Dava konusu istem: Davacı ortaklık adına, 2012 yılında satışını yapmış olduğu araçların bir kısmı için sahte faturalar düzenlendiği, paravan şirketler aracılığı ile düzenlenen belgelerle özel tüketim vergisi dolayısıyla katma değer vergisi matrahlarının düşürülmesi suretiyle hazine kaybına yol açıldığı, sıfır km araçlara paravan şirketler aracılığıyla ikinci el gibi gösterilerek %18 yerine %1 katma değer vergisi oranı uygulandığı yolunda saptamaları içeren vergi tekniği raporu esas alınarak tanzim olunan vergi inceleme raporuna dayanılarak 2012 yılının Temmuz dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 44.maddesi hükmü gereği ihbarnamelerin müteselsil sorumlu olan ortaklardan herhangi biri adına düzenlenmesi gerekirken, adi ortaklık adına düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, dava konusu tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Araç satışlarının bir kısmı için sahte fatura düzenlendiği, paravan şirketler aracılığıyla özel tüketim vergisi ve katma değer vergisi matrahlarının aşındırıldığı saptandığından yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.