Danıştay 3. Daire E.2019/5743 K.2022/1151

Dava konusu istem: Davacı adına, süresinden sonra pişmanlık hükümlerinden yararlanılmak suretiyle verilen ancak pişmanlık hükümleri ihlal edilen 2012 yılının Ağustos, Eylül ve Ekim dönemlerine ait katma değer vergisi beyannameleri üzerinden tahakkuk eden verginin yüzde ellisi oranında kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 2012 yılına ilişkin vergi ziyaı cezalarını içeren ihbarnamelerin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun tebligata ilişkin hükümlerine göre tebliği gerekirken 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nu hükümleri uyarınca kapıya yapıştırılmak ve mahalle muhtarına bırakılmak suretiyle tebliğ edildiği, davacı tarafından tebligattan 02/01/2018 tarihinde haberdar olduğunun bildirildiği olayda, en geç tarh zamanaşımı süresinin sona ereceği 31/12/2017 tarihine kadar usulüne uygun şekilde tebliğ edilmeyen cezaların zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle dava konusu tarhiyat kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İhbarnameler zamanaşımı süresi dolmadan tebliğ edildiğinden olayda tarh zamanaşımının bulunmadığı, muhatabın adresinde bulunmaması halinde tebligatın, tarh zamanaşımı süresi göz önüne alınarak 7201 sayılı Kanun'a göre yapılabileceği, tebligatın bu şekilde yapılmasının tarhiyatın terkini için yeterli sebep sayılamayacağı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.