Danıştay 3. Daire E.2019/6740 K.2022/3384

Dava konusu istem: Davacı adına, sipariş avans tutarlarını gelir hesabına aktarmadığı ve kontör satışından elde ettiği hasılatının bir kısmını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda saptamalar içeren vergi tekniği raporunu done alan vergi inceleme raporuna dayanılarak 2011 yılının Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan bir ve üç kat vergi ziyaı cezalı geçici verginin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Tarhiyatın dayanağı vergi inceleme raporunun atıfta bulunduğu vergi inceleme raporunun tebliğ edilmemesinin esasa etkili bir şekil hatası olduğu ve davacının savunma hakkının kısıtladığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlerden bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı sonucuna varıldığı ancak mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı ve yıllık vergiye mahsuben peşin alınan bu vergi üzerinden bir kat vergi ziyaı cezası kesilebileceği gerekçesiyle istinaf başvurusu kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra geçici vergi hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, geçici verginin bir katı tutarındaki vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiş, bir katı aşan kısmı ise kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi ziyaına 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesindeki yazılı fiillerle sebebiyet verildiğinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.