Danıştay 3. Daire E.2020/222 K.2022/3717

Dava konusu istem: Davacı tarafından, kaportacılık faaliyetine ilişkin mükellefiyetinin 28/05/2011 tarihi itibarıyla terkin edilmesi talebiyle 23/06/2014 tarihinde yapılan başvurunun, mükellefiyetin 30/11/2014 tarihi itibarıyla terkin edildiği bildirilmek suretiyle reddi yönünde tesis edilen … tarih ve … sayılı işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının, mükellefiyetinin 28/05/2014 tarihi itibarıyla kapatılması talebiyle yaptığı başvurusunun üzerinden geçen 6 ay gibi bir süre sonra 29/12/2014 tarihinde yoklama yapıldığı, sözü edilen yoklamaya ilişkin tutanakta davacının 28/05/2014 tarihinden sonra faaliyette olduğuna ilişkin açık bir tespitte bulunulmadığı gibi iş yeri sahibinin ifadesine başvurulmak suretiyle 28/05/2014 - 30/11/2014 tarihleri arasında davacının söz konusu iş yerinde faaliyet gösterdiği yönünde bir saptama yapılmadığı, bu haliyle davacının ilgili dönemde faaliyette olduğu idarece somut olarak ortaya konulamadığından,

28/05/2011 tarihi itibarıyle işi bıraktığı kabul edilerek terkin tarihi olarak bu tarihin esas alınması gerektiği sonucuna varıldığından, işi terk tarihinin düzeltilmesi istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin işlemde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 160. maddesinde işi bırakan mükelleflere bildirimde bulunma zorunluluğu getirildiği, bu yükümlülüğü yerine getirmeyen davacının, kaportacılık faaliyeti nedeniyle 26/01/2011 tarihinde açılan mükellefiyetinin, 23/06/2014 tarihli başvurusu sonrasında 29/12/2014 tarihinde düzenlenen yoklama tutanağıyla 2011, 2012 ve 2013 yıllarında aralıksız devam ettiği faaliyetini 30/11/2014 tarihi itibarıyla terk ettiği tespit edildiğinden, mükellefiyetinin 28/05/2011 tarihi itibarıyla terkin edilmesi talebinin reddedilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.